dinsdag 12 november 2013

Leon - 2 maanden

Het idee heb ik gepikt van een aantal blogs waar ik het al eerder las, en bij Anna heb ik er ook geschreven, brieven bij elke maand het eerste jaar (ttz. bij Anna ben ik tot halverwege de tiende maand geraakt). Leon krijgt dus ook elke maand zijn brief en ik laat hier iedereen meelezen.


Maand 2

12 november 2013
Lieve Leon,

We zitten nog maar aan je tweede brief en ik ben er al een dag te laat mee! Ik loop er wel al sinds gisteren aan te denken, maar pas nu, om 22u, ben ik er in geslaagd mij er even voor te zetten. Zegt genoeg, dacht ik zo.

Man, als ik een ding mag zeggen: deze maand heeft lang geduurd! De krampjes staken in alle hevigheid de kop op en ook al brengen de druppeltjes verlichting, het is niet leuk, een baby'tje dat zich zo kan uitputten van buikpijn en pijnlijke windjes en boertjes etc.. Maar dan slapen ze hun allereerste nachtje bijna helemaal door (deze nacht, tot vijf uur 's ochtends, dat noemen wij doorslapen, en als papa niet zo uitzonderlijk vroeg moest opstaan, dan had je zeker nog een uur of twee verder geslapen!) en dan liggen ze gelukzalig te glimlachen na hun flesje en dan smelt mijn hartje helemaal.

De afgelopen maand was druk, druk, druk met bezoekers allerhande, waarbij Anna erover waakte dat ze chips genoeg aten en suikersnoepen meenamen. We zijn zelf op babybezoek geweest, op stap geweest met jou lekker slapend in je maxicosi terwijl Anna de binnenspeeltuin verkende, én maakten (zonder jou, sorry!) een uitstapje naar de zoo. Maar nu zondag is het jouw feest, dan wordt je gedoopt, dat wordt super leuk!

En dat verdien je. Want de dokters zijn er bijzonder goed in ons de stuipen op het lijf te jagen zonder ons ook maar een stapje verder te brengen tegenover vorige maand. Het voelt voor mij nog een beetje alsof ik mijn adem moet inhouden als ik naar je oogjes kijk. En dan bedacht ik heel stoer dat ik evengoed gewoon kan blijven ademen, tot er vanmorgen een brief van de dienst medische genetica in de brievenbus zat… Stapje voor stapje, iets anders zit er niet op.

Wat ik hier ook nog moet vermelden, is wat voor een lieve zus jij wel niet hebt. Gisteren heeft ze speciaal voor jou van bij haar allerbeste vriend moeke een klein knuffelbeertje meegebracht. En toen je daarstraks moest wenen in je parkje, is ze jou je beertje komen geven. Die Anna hé. Dezelfde Anna die me trakteerde op de geweldige oneliner : “Mama, ik eet mijn tanen op”, toen die tranen tot in haar mondje biggelden tijdens een van haar frequente drama-episodes geïnspireerd op jouw komst en haar avonturen op school.

Komende maand zal ook weer spannend worden, we verwachten een goedheilig man en zetten koers naar de laatste dagen van het jaar, de eerste vrieskou hebben we al gehad. We zullen ons maar warm inpakken voor een gezellige winter!

Liefs,

mama

Leon 2 maanden : 

Leon - twee maanden

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen