Pages

zondag 31 augustus 2014

Mijlpalen


Fotografisch gezien zijn het geen pareltjes, dat weet ik. De foto links werd genomen met papa's GSM, dus nog niet eens een smartphone, beeld u in! De rechtse foto werd genomen op een ochtendlijk vroeg uur voor ik naar het werk vertrok.




Hij kruipt! Zoals een grote jongen!
Ziet de man eens zitten! Foto van de papa :-)












Toch zijn er momenteel niet veel foto's waar ik blijer van word. Want ziet u, Leon zit! Helemaal alleen. En Leon kruipt! Zoals de grote jongens. Precies twee weken voor zijn eerste verjaardag vond hij daar wel een goed moment voor.

Een paar maanden, of zelfs weken geleden zag het er nog helemaal niet naar uit dat we dit snel zouden zien gebeuren. Maar het lijkt of hij per se voor zijn eerste verjaardag nog werk wilde maken van deze volgende stappen in zijn ontwikkeling. Die mijlpalen dus.

Als je kindje geen zorgenkindje is, dan komen die min of meer vanzelf, die verschillende stappen. De ene rolt wat later om, de andere is wat sneller met zitten. Sommige kindjes kruipen, andere slaan dat over en gaan direct over naar stappen. Niks aan de hand, hoort er bij.

Met een zorgenkindje is dat allemaal niet zo vanzelfsprekend, hebben wij het afgelopen jaar mogen ondervinden. Omwille van zijn oogaandoeningen kregen we vrij snel te horen dat Leon een verhoogd risico op achterstand in zijn motorische ontwikkeling had.

Hij was ook zo'n (verborgen) reflux baby, met het bijhorende overstrekken, en ook een lichte voorkeurshouding waarmee we al snel bij een osteopaat terechtkwamen. Dat zorgde voor opluchting, om te kunnen zien dat ons mannetje zich meer en meer wist te ontspannen.

Via onze oogarts werden we doorverwezen naar een kinderneuroloog, die voorstelde om op te starten met kine. Dat heeft Leon al heel goed gedaan, hij krijgt er uitgebreid de tijd om elk volgend stapje goed te oefenen om het daarna ook thuis in de praktijk te brengen.

En nu dus, eindelijk, ook het zelfstandig zitten en kruipen. Hij doet er ineens ook rechttrekken aan alles wat los en vast zit bij en af en toe een stapje zetten. Het gaat hier snel momenteel. "Hap" zei hij al een tijdje, intussen is daar ook "papa" bijgekomen en een onduidelijk - maar we geven het het voordeel van de twijfel - "mama". "Bravo" doen kan hij ook, en "hiep hiep hoera" wil ook al eens lukken.

En zo behoort de periode van Leon die alleen maar rondsloop en moeite had met rechtzitten ook al tot het verleden. Maar het is zo moeilijk, geduld hebben om je zorgenkindje op zijn eigen tempo zijn mijlpalen te laten bereiken...

Leon oefent nog steeds twee keer per week bij de kinesist en wordt nog altijd opgevolgd door de kinderneuroloog. Momenteel is namelijk nog niet duidelijk vanwaar de moeilijkheden in zijn ontwikkeling komen: het wijst er meer en meer op dat deze dan toch niet gerelateerd zijn aan zijn oogproblemen. Kan natuurlijk gewoon te maken hebben met zijn moeilijke start, of dat hij gewoon wat meer tijd nodig heeft, of dat er toch nog een onderliggende diagnose is. Dat weten we momenteel (nog) niet.

In elk geval, als ik nu de hele dag geen minuut gerust ben (behalve tijdens zijn dutjes, danku!) omdat ik een bijna-peuter moet redden uit allerlei benarde posities ben ik toch vooral heel blij om te zien hoe ver we al gekomen zijn het afgelopen jaar!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen