woensdag 5 november 2014

Gelezen : Wonder - Niet gelezen : Stad der Blinden

Er kwamen onlangs twee boeken mijn richting uit die toch wel heel kort bij huis komen. Eén boek heb ik aan de kant gelegd, het andere heb ik met veel plezier uitgelezen.



De Stad der Blinden van José Saramago was het Oktober-boek van de Verbeelding bookclub. Het stond al een tijdje op mijn leeslijst,ik wist het op te sporen in de bibliotheek en begon vol goede moed te lezen.

Het is het verhaal van een epidemische blindheid die een stad treft, de getroffenen worden afgezonderd in een vervallen hospitaal en het hele verhaal zou een allegorie zijn op het hele moderne menselijke bestaan. Zou, want ik kan er niet verder over oordelen dan tot pagina 75, het moment waarop ik het boek weggelegd heb.

Dat is iets wat ik nog niet zo lang geleden geleerd heb: als een boek je niet bevalt, leg het dan gewoon aan de kant. Vroeger zou ik verder geploeterd hebben, maar dit boek was zo grimmig en in een zware stijl geschreven, terwijl ik beslist heb dat ik wil lezen om me te ontspannen, dat het enige wat ik kon doen was om het te laten voor wat het is. Deze klassieker kan ik dus niet van mijn lijstje schrappen.

Wat me wel verbaasde want eigenlijk had ik gedacht met dit boek minder problemen te hebben met het thema blindheid (nu ik zelf een ernstig slechtziend zoontje heb), net omdat het in feite over de moderne mens in het algemeen gaat. Het was me toch iets te donker.

wonder

Wonder

Wonder van R.J. Palacio stond ook al geruime tijd op mijn leeslijst, volgens mij zelfs van voor de tijd dat ik mama werd van een kindje dat ook anders is.

Dit boek ben ik wel met een bang hartje beginnen lezen: was ik er wel klaar voor om dit verhaal te lezen over een kind dat er anders uitziet, zo eentje als ik er nu zelf ook heb. Maar wat een wondermooi boek om het met een flauw mopje te zeggen.

Dit is het verhaal over het eerste jaar op school van de tienjarige Auggie (August), die omwille van een ernstige aangeboren afwijking aan zijn gelaat tot dan toe thuisonderwijs kreeg.

In het boek komen een zestal kinderen uit Auggie's omgeving aan het woord (zijn oudere zus, zijn schoolvriendje, het vriendje van de zus,...) en zij vertellen elk op hun jeugdige eerlijke manier een heel herkenbaar en positief verhaal.

Ik vond het werkelijk hartverwarmend om te lezen. Want binnenkort (nu ja, nog ruim anderhalf jaar) staan wij ook aan het begin van de schoolcarrière van ons kindje dat er anders uitziet, inclusief onderwijs of buitengewoon onderwijs, ik weet zelfs nog niet goed hoe dat allemaal zit tegenwoordig en ik word er nu al soms behoorlijk zenuwachtig van.

Maar als ik dan het verhaal van Auggie lees zie ik ook de positieve kant en hoe ieder kind zijn plekje verdient. Ook al is het niet allemaal rozengeur en maneschijn en herinnerde het boek mij ook aan mijn eigen puberjaren en tijd op de middelbare school, met de bijbehorende peer pressure-toestanden etc.

Toch is dit het eerste boek sinds lang waarbij ik een traantje wegpinkte op het einde en waarin ik meerdere mooie passages zou willen markeren als het geen bibliotheekboek was.

Eén citaat wil ik toch delen, een gesprek tussen Auggie en zijn moeder na het overlijden van Daisy, de hoogbejaarde familiehond:


'Zien mensen er  in de hemel nog hetzelfde uit?'
'Ik weet het niet. Ik denk het niet.'
'Hoe herkennen ze elkaar dan?'
'Ik weet het niet, lieverd.' Ze klonk moe. 'Ze voelen het gewoon. Je hebt geen ogen nodig om van iemand te houden, toch? Je voelt het in je binnenste. Zo is het ook in de hemel. Daar is alleen liefde, en niemand vergeet van wie hij houdt.'


Strikt genomen is Wonder een jeugdboek, maar bij ons in de bib stond het bij de volwassenen boeken, en ik kan het zeker jong en oud aanraden.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen