Pages

zaterdag 31 januari 2015

Over ouderlijke intuïtie

Wij hebben twee kindjes. Eentje hoort niet goed. Eentje ziet niet goed. Allebei zijn ze met hun aandoening geboren. Bij geen van beide kennen we vandaag de oorzaak. En ik denk niet dat daar snel verandering in zal komen.



Dat dat wat met je doet als mama kan je je waarschijnlijk wel een beetje voorstellen.

Alsof het nog niet genoeg is dat we twee keer geconfronteerd werden met een zintuiglijke beperking bij onze babietjes, krijgen we er in de twee gevallen ook nog eens langs alle kanten - vaak duurbetaald - goedbedoeld advies bovenop.

Maar niemand, niemand, behalve wij, weet wat en hoe het is, voor ons gezinnetje. En het gaat hier goed, dat kan ik u wel vertellen.

In twee gevallen werd hun beperking kort na de geboorte ontdekt, de roze wolk was hier rap weg, twee keer na elkaar moest er voor onze pasgeborene een hele resem dokters ingeschakeld worden om ergere dingen uit te sluiten. Twee keer na elkaar? Zoveel toeval bestaat toch niet?

En hoe kan je nu weten wat de impact zal zijn van hun beperking op zo'n klein hulpeloos babietje? Nu we de baby-fase zo ongeveer vaarwel kunnen zeggen, weten we dat ze er allebei heel goed mee omgaan.

Wijsheid op de muur bij de kinderkine.

Vorige week deden we weer een rondje dokters voor allebei : eentje voor de oortjes en eentje voor de oogjes.

In feite kwam er niks naarboven wat we nog niet wisten: tegenwoordig is een implantaat voor eenzijdig dove kindjes een optie, maar eigenlijk ook niet want het wordt (nog?) niet terugbetaald en is dan financieel niet haalbaar, maar zelfs zonder de financiële bezwaren zijn we niet overtuigd om deze weg op te gaan.

Wat betreft de oogjes was de conclusie: "Neen, we weten de oorzaak nog niet, we gaan dat waarschijnlijk nooit weten maar we gaan nog wat zoeken." Want de medische wetenschap staat niet stil en genetisch onderzoek lijkt wel een beetje hip and happening momenteel.

Intussen zijn wij als ouders wel genoeg geïnformeerd, we weten wat er te weten valt en niemand kent onze kindjes zo goed als wij ze kennen.

Alle goedbedoelde adviezen ten spijt, op het eind van de dag sta je er als mama en papa alleen voor met je ouderlijke intuïtie en beslis je voor je kinderen (wel of geen implantaat, nu al een hoorapparaatje proberen of nog wat wachten; wel of geen lens, een brilletje!) op basis van je buikgevoel. Met logica en rationeel denken ga je het niet redden. Wij volgen ons gevoel.

Wij gaan nu doen wat alle ouders doen: onze plan trekken, fouten maken, genieten van, grommelen op en glimmen van trots op onze kroost.

Want die twee van ons, die zijn (meestal) gelukkig, laten zich niet beperken door hun beperking en hebben dan ook niks aan ouders die daar wel te veel mee inzitten.

Als wij, mama en papa, nu eens deden zoals zij: dag per dag, en dan zien we wel weer. Van je kindjes kan je veel leren.

6 opmerkingen:

  1. Ik kijk scheel (strabisme) en de dokters vertelden mijn ouders dat het voor een leven lang ging zijn. Een operatie werd uitgevoerd, maar met de jaren ging dat terugkomen. Dat is ook zo. Wss moet ik weer geopereerd worden. Mensen aanvaarden dat niet hé? Dat iets voor het leven is. Zot kwamen mijn ouders ervan en nu, als volwassene ik ook.

    Nog zoiets: lenzen. Ik kan dat niet verdragen door de manier waarop mijn oogbollen in mijn hoofd zitten. Dat is zo. Niets aan te doen. Maar jongens toch, als ge dat zegt tegen iemand, soms noemen ze u net geen leugenaar.

    Dus ik snap je. Ik begrijp je. Ik zeg je: trek het u niet aan. Mama knows best.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zoals je zegt, het is onmiddellijk 'levenslang' dat je krijgt. En om dat te aanvaarden én aan de omgeving duidelijk te maken... Terwijl onze kindjes het leven gewoon nemen zoals het komt. Om een voorbeeld aan te nemen!

      Verwijderen
  2. Mooi geschreven, helemaal waar. Kippenvelmomentje hier.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat heb je dit mooi verwoord... Ik ben ervan overtuigd dat jullie kindjes er ook komen ondanks die beperkingen. Dat ze gelukkig zijn dat is inderdaad het belangrijkste en de dingen soms nemen zoals ze komen, daar heb je helemaal gelijk in. Maar ik kan me inbeelden dat het niet makkelijk is. De beslissingen, de vele doktersbezoeken... Je wil het beste en waarschijnlijk is het voor jullie ook een raden naar wat het beste nu is. Soms voel ik me zo onnozel als ik schrijf over Florians problemen want die zijn tenslotte van voorbijgaande aard dat van jullie is zoveel erger. Maar ik word tegelijk ook blij van dit blogbericht want ik vind het fantastisch hoe jullie omgaan met wat jullie overkomen is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel, Inge. En voel je alsjeblieft niet 'onnozel' bij het schrijven over Florians problemen. Ik besef heel goed dat ook ik nog van geluk mag spreken met mijn twee gezonde kindjes die goed groeien, en dat er ouders zijn die voor hetere vuren staan. Maar niemand kan over jouw situatie oordelen hoe lastig het voor jullie is (en als ik jouw verhaal zo lees, lijkt het mij best heftig). En daarbij komt nog dat het al eens deugd kan doen om gewoon je verhaal uit te schrijven en los te laten, zoals ik ook al heb mogen ondervinden :-)

      Verwijderen