vrijdag 8 mei 2015

Mijlpalen op een zonnige vrijdag in mei

Zonder het goed en wel te beseffen werd deze zonnige vrijdag in mei een historische dag in onze familiegeschiedenis. We konden weer een paar mijlpalen afvinken en laten de babytijd alsmaar verder achter ons. Gelukkig wordt het alleen maar leuker!



Voor wie het zich intussen afvraagt: neen, stappen is niet een van die mijlpalen. Daar moeten we nog eventjes op wachten al komt Leon er op zijn eigen tempo wel stapje voor stapje steeds dichter bij.

Bij de kippen.

Vandaag gingen we voor het laatst op consultatie bij de kindercardioloog. Alles was zoals verwacht prima geëvolueerd bij Leon. Het kleine gaatje in z'n hart was volledig dichtgegroeid, dus daar mogen we nu gerust in zijn. Het betekent wel dat we geen nieuwe afspraak meer moesten maken bij de dokter die we al kenden sinds Anna een paar weken oud was.

Want zo gaat dat met zorgenkindjes, van het moment er één onregelmatigheid vastgesteld wordt, moet er een bataljon aan bijkomende testen volgen. Na de diagnose aan Anna's oortje kwamen we dan ook bij deze dokter terecht voor een controle van haar hartje. Net zoals Leon, en vele andere kindjes, bleek zij een gaatje in haar hart te hebben dat ook bij haar mooi dichtgroeide. Maar uit voorzorg moest dat dus wel opgevolgd worden.

Deze doktersbezoekjes zijn voor mij dan ook onlosmakelijk verbonden met de babytijd in ons gezinnetje. Nu kan je het jammer vinden babytijd voor mij verbonden is met doktersbezoeken, maar dan moet ik er misschien bijvertellen dat deze dokter de bijnaam "de knappe dokter" heeft. Ik gaf hem die bijnaam, tot milde ergernis van de echtgenoot (sorry, schat!) Dus een béétje jammer is het wel dat hij me nooit meer gaat complimenteren met mijn zo vrolijke en flinke kindjes. Want charmant is hij ook nog, de knappe dokter. Omdat mama's van zorgenkindjes dat verdienen, zeker?

Het maakte me wel een beetje melancholisch, het afsluiten van dit tijdperk. En hoewel ik bij het lezen van mooie bevallingsverhalen of tips voor bevallingen altijd in de eerste plaats denk "oef, gelukkig heb ik dat allemaal gehad," toch werd ik een beetje weemoedig toen we in het ziekenhuis langs de wachtzaal Gynaecologie wandelden waar al die aanstaande mama's vol spanning zaten te wachten om het wondertje in hun buik nog eens via een echo te kunnen bekijken. Toch een heel bijzondere periode die hier nooit meer terugkomt...

jongenskopje

De tweede mijlpaal van de dag is zo mogelijk nog banaler dan een laatste bezoekje aan een knappe dokter: de eerste kappersbeurt voor Leon. Bye bye babykrullen en welkom kort grote jongenskopje!

Het nektapijt nam echt wel overdreven proporties aan dus deze mama raapte haar moed bijeen en trok naar de kapper waar meneertje zich voor de tweede keer van de dag van zijn flinkste kant liet zien en zich al het gefriemel aan zijn hoofdje liet welgevallen. Een kwartiertje later was mijn onbeholpen peutertje weg en vervangen door een flinke grote jongen. Gelukkig nog met een uitermate schattige weerborstel in zijn nieuwe kapsel.

Mama zijn, het is wat. Dat belooft voor zondag! Fijne moederdag alvast voor de meelezende mama's.

4 opmerkingen:

  1. goed nieuws over het hartje dat moet een oef-moment geweest zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jazeker, we waren er al tamelijk gerust in, maar nu het officieel bevestigd is is dat toch een hele opluchting.

      Verwijderen
  2. Waarschijnlijk ga ik na de volgende en laatste controle van Elisa's oren ook zo'n momentje hebben... Die dokter bezoek ik ook al sedert Elisa nog een kleine baby was. Alleen jammer dat ik hem niet de knappe dokter kon noemen ;-)
    Kapseltje is heel schattig, die kleine krulletjes zitten er toch nog altijd wat in... Florian heeft trouwens ook zo'n weerborstel maar wel aan de zijkant van zijn hoofdje. Eens benieuwd hoe dat er binnen een jaar zal uitzien.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hehe, ik was bij die bovenste foto aan het denken "wat een heerlijke, witblonde krullenkop" en een foto verder waren de krulletjes plots weg :-)

    BeantwoordenVerwijderen