vrijdag 15 mei 2015

Speeltuin door de ogen van een visueel beperkte peuter

Ga je met ons mee naar de speeltuin en kijk je mee door de ogen van een peutertje dat de wereld wil verkennen op zijn manier?



schommel

Van zodra we in de speeltuin zijn wil ik uit de buggy. Mama en papa hebben ontdekt dat ik wil stappen zolang ze me maar nog een ietsiepietsie klein beetje vasthouden. Dan vertrouw ik het wel.

Dan is het ineens een hele uitdaging: door het zand, door het bos, met dennenappels, takken en uitstekende boomwortels, ineens komen we gras tegen, het gaat bergop en bergaf, maar gelukkig  ben ik een man van de actie en laat ik me niet ontmoedigen door wat hindernissen op mijn pad.

Het is soms wel lastig als ik mijn peuterzinnen gezet heb op naar links gaan en mama perse naar rechts wil. Maar ik had nog helemaal niet gezien dat er rechts een leuk speeltuig staat, mama gelukkig wel. Na een kort en luid protest van mijnentwege gaan we er een kijkje nemen.

De speeltuigen vind ik heerlijk: klimmen, klauteren en alle hoekjes en kantjes ontdekken. Dat is het leukst als zus in de buurt is, zij helpt me om overal te raken waar ik wil en samen maken we een hoop lol.

speeltuin

Mama en papa roepen me regelmatig zodat ik kan horen waar zij staan en ze vragen ook aan Anna om te zeggen waar zij is, zodat ik haar makkelijk kan vinden. Af en toe staat er plots een ander kindje voor mijn neus. Best gek en ik heb dan ook een ogenblikje nodig om het goed in me op te nemen omdat ik verwachtte dat Anna vlakbij was, en dit kindje lijkt er toch helemaal niet op!

Er zijn ook andere kindjes die mijn brilletje zo fascinerend vinden dat ze het ongegeneerd van mijn hoofd proberen te rukken (terwijl de papa er op staat te kijken, tip: het kan geen kwaad om je kindje erop te wijzen dat het not done is, andermans brilletjes afpakken...) Dat laten we niet gebeuren, kijken mag, maar aankomen niet.

Ik heb soms wat meer tijd nodig om een situatie goed in te schatten. Sta ik me daar volledig uit te leven aan de plezantste leuning van het land als er ineens een kindje voor mijn neus opduikt. Oh ja, die wil ook even langs de leuning verder stappen. Stapje opzij zodat hij door kan en ik kan weer verder gaan bungelen aan de meest hilarische leuning in de geschiedenis van leuningen!

leuning

Omdat ik niet in de eerste plaats op mijn ogen kan vertrouwen, heb ik al heel goed geleerd om eerst te voelen met handjes en voetjes als ik ergens op klim. Of als ik naar beneden klim, om eerst een voetje uit te steken en te voelen of er een treetje is. Soms is het er niet en bezorg ik mama een kleine hartverzakking door ineens met mijn voetjes over een veel te grote afgrond te bungelen! Dieptes inschatten, daar doe ik niet aan mee, in al mijn enthousiasme zou ik zo de dieperik in tuimelen!

Het makkelijkst om me voort te bewegen blijft nog altijd kruipen en zo kom ik vanalles tegen: van het zand in het gras naar de takjes die aan mijn vingers blijven plakken. Da's altijd even schrikken en een ideale gelegenheid om alles wat aan mijn vingertjes hangt van naderbij te onderzoeken. Ja, ik amuseer mij met grassprietjes plukken in een giga-grote speeltuin.

Als rasechte man van de actie moet ik ook alles kunnen proberen, en dus mag mama mee kotsmisselijk worden op het draaimolentje. Ik vind het hilarisch! Het draaimolentje, niet het feit dat mama zeeziek wordt (hoop ik toch, enfin). Op de schommel kan het niet hoog en snel genoeg gaan en de glijbaan neem ik liefst op mijn buik, head first.

Ik vond het heerlijk in de speeltuin en kon in de auto op weg naar huis geen pap meer zeggen. Dat zijn ze van mij niet gewend. Thuis at ik nog een enorme portie spaghetti en sliep ik als een roosje. Naar het schijnt was mama er ook best moe van!

Juist ja, want vermoeiend is het wel om met ons peutertje naar de speeltuin trekken. Al vraag ik me af in hoeverre dat te wijten is aan zijn slechtziendheid of gewoon aan zijn 'peuter zijn' in het algemeen. Dat maakt op zich niet zo veel uit, maar ik zit er wel mee in om Leon door er hier op mijn blog zo specifiek over te schrijven niet te veel een stempel meegeef. Aan de andere kant is het moeilijk te ontkennen, met zijn wankele stapjes, beetje anders uitziende oogjes en brilletje natuurlijk. Hij doet me de dingen door zijn ogen bekijken en dat maakt alles een tikkeltje intenser.

Maar uiteindelijk hadden wij gewoon een heel gezellig middagje in de speeltuin.

8 opmerkingen:

  1. Ik vind het wel goed dat je dit post. Laatst was ik met het kindje van mijn vriend in de speeltuin en je houdt dat kind echt constant in de gaten en vindt dat best vermoeiend. Maar met jullie zoontje zal dat inderdaad nog veel meer zijn. Toch ook wel leuk dat hij er zo van kan genieten. En ik zou wel degelijk mijn kind/pluskind/babysitkind een opmerking geven als het een bril van iemands neus zou trekken. Brillen kosten veel te veel geld en bovendien ziet de ander dan slechter. Overigens heeft mijn ene buurjongen een tijd die tactiek toegepast als hij met zijn broer aan het ravotten was. Hij trok gewoon diens bril af en dan zag de andere niet meer goed wat hij deed en won de eerste.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh jee, toestanden met brilaftrekkende buurjongens,daar wil ik nog lang niet over nadenken! Maar het hoort er nu eenmaal bij, dus we leren er maar beter mee omgaan denk ik dan.

      Verwijderen
  2. Heel mooi geschreven hoor! Ik vind het fantastisch om te lezen hoe hij op zijn eigen manier de wereld ontdekt en wat fijn dat hij zo'n lieve grote zus heeft die hem daarbij helpt!
    Onvoorstelbaar toch wat mensen hun kinderen soms laten doen zonder er iets op te zeggen...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat zijn echt momenten waar ik zo blij van word, als ik zie hoe fijn broer en zus op elkaar ingespeeld zijn. Compenseert ruimschoots de momenten dat ze elkaar in de haren vliegen :-)

      Verwijderen
  3. Mooi geschreven! Brillen aftrekken: kindjes bedoelen het niet slecht, maar jammer dat de ouders er niet op reageren. Onze onthaalmoeders gaan daar alvast heel goed mee om naar Berre toe. En het schrijven over je kind, dat gevoel ken ik. Soms denk je, zou ik dat wel doen? Anderzijds lucht het op ook om het eens neer te pennen hé. Dit is alvast een zeer bruikbaar blogje voor ons, voor als we deze zomer eens naar een speeltuin gaan :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Leuk om te lezen dit! En vooral ook: ik krijg hier het gevoel een verhaal te lezen van gewoon een kindje dat naar de speeltuin gaat. Misschien eentje dat het een beetje anders aanpakt dan de andere kindjes, maar vooral eentje dat speelt op een speeltuin zoals alle kindjes doen. Als je hier dus één stempel meegeeft, dan is het wel dat zo'n brilletje echt wel niets uitmaakt!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi om te lezen. klinkt als een flinke kerel! :-)

    BeantwoordenVerwijderen