Pages

donderdag 4 juni 2015

Avond spoedgevallen in woord en beeld

Eerst het goede nieuws: niks aan de hand en Leon is weer helemaal de oude.

Maar dinsdag zag dat er een beetje anders uit en belandden we voor een avond/nacht in het ziekenhuis. Zoals dat gaat in ziekenhuizen had ik er tijd genoeg om: zenuwachtig te wezen, na te denken, op mijn gsm het uur te checken en dan ook nog maar eens een heel slechte foto te maken.



Hieronder bied ik u een blik op wat ik zoal zag en dacht.

Dinsdagavond, iets na vijf uur komen we allemaal thuis. Ik kom van mijn werk en de papa is alvast de kindjes gaan halen. Blij weerzien, maar ik merk al snel dat er precies een buil op Leon z'n hoofd staat. Oh ja, vertelt de papa, hij is bij de onthaalmoeder omgevallen met de loopkar. Hij had wel hard geweend, maar de onthaalmoeder had er onmiddellijk ijs op gehouden en verder leek hij er niet veel last van te hebben.

Intussen begin ik aan de raapstelensoep met lookbroodjes uit ons HelloFresh pakket. De kindjes krijgen alvast tomatensoep met balletjes. En Leon is nogal zeurderig en ongeduldig, maar dat is niet ongewoon. De magische formule om de avondspits met een hongerige en vermoeide peuter vlot te laten lopen heb ik nog niet gevonden (iemand?).

Tegen de tijd dat de soep staat te pruttelen en de lookbroodjes in de oven staan trekt de papa Leon z'n pyjama aan terwijl Anna nog wat met haar prinsessenkasteel speelt. Ineens is Leon toch wel heel erg overstuur. Hij weent echt een andere ween dan gewoonlijk en lijkt die buil nu niet te zwellen? Is het normaal dat zo'n buil zulke proporties aanneemt? Als we ons haasten kunnen we nog net bij de huisarts terecht om toch eens te laten nakijken en gerustgesteld te worden.

Vader en zoon vertrekken terwijl ik Anna in haar pyjama en in bed help. Dan volgt er snel een telefoontje: "Best laten nakijken op spoedgevallen volgens de huisarts." Moeke optrommelen om te komen babysitten, Anna's crisis over de dode mier bezweren (da's een ander verhaal, met een kriebelbeestje dat mee naar de klas mocht, het uitstapje niet overleefde, ceremonieel begraven moest worden en door Anna heel erg gemist gaat worden) en richting ziekenhuis vertrekken.

Aanmelden op spoedgevallen en eventjes wachten. De eerste "amai dat is nen fermen bult" aanhoren. Naar 'onze' box begeleid worden en eventjes wachten. 'Onze' box, want we zijn hier al een paar keer eerder geweest met Leon. Een dokter stagiair zien en het verhaal doen.

- 'Kijkt hij altijd een beetje scheel?'
- 'Ja, hij heeft microftalmie en nog een aantal andere oogafwijkingen.'
- 'Oh goed, dan moeten we ons daar nu geen zorgen om maken.'
- Euhm neen, maar ik vind dat toch een beetje een gekke opmerking.

Wachten. De spoedarts zien en het verhaal nog eens doen.

- 'Is het al vastgesteld dat hij een lui oogje heeft?'
- 'Ja,  dat is omdat hij microftalmie heeft en coloboom en ...'

Wachten.

- 'We gaan proberen een CT scan te maken. Komt u maar mee.'

ct

Goed, zover zijn we al. Al vraag ik me af hoe ze in 's hemelsnaam een scan gaan kunnen maken van onze oververmoeide, overspannen peuter.

In de gang nog een praatje van "amai, hij is precies ferm gevallen" en het is al onze beurt. Eén iemand mag Leon vasthouden als hij onder de scanner gaat en één iemand mag in de kleedkamer wachten tot het gebeurd is.

scan

Ik had zicht op deze deur, waarachter de papa koelbloedig Leon in bedwang hield tijdens de scan die zo gepiept was. Ben ik dan een slechte mama omdat ik mijn zoontje niet zelf troost in dat scanmachien of ben ik dan een goeie mama omdat ik mijn zoontje in de kalme en bekwame handen van de papa achterlaat in plaats van hem nog zenuwachtiger te maken. Ik ben vooral heel zenuwachtig.

- 'U mag nu terug naar uw box gaan en als de resultaten van de scan er zijn, komen ze het u vertellen.'

muur

Schone muurschilderingen in de box. Dat wel.

stappen

De peuter kreeg een hippe enkelband en gaat nog een toereke doen. Dit was net voor hij het op een krijsen zette en een pijnstillend siroopje kreeg.

Spoedarts maakt weer een verschijning met de mededeling dat de kinderarts geraadpleegd werd en die het toch beter vond om een nachtje in observatie te blijven.

We worden naar onze kamer voor de nacht begeleid en worden opgevangen door een verpleegster.

room

- 'Ik heb nog een paar vraagjes.'
- 'OK'
- 'Heeft hij een voorgeschiedenis?'
- Ik denk dat ze bedoelt of er medische problemen zijn? Ik zal dat maar zeggen van zijn oogjes zeker? 'Rechts heeft hij microftalmie en in beide oogjes coloboom' Volgens mij heeft ze daar nog niet van gehoord. 'Hij is dus slechtziend.'
- 'En hoe schrijf je coloboom?'

Er volgen nog wat vraagjes over Leons eetgewoonten, wie er bij hem blijft en of Leon nog pampers draagt?
- 'Ja ja'
- 'Dag en nacht nog?'
- Hij is één jaar en zit hier nu in zijn pampertje voor u, ik denk niet dat hij het dan 's nachts zonder pamper gaat kunnen hé? 'Ja ja'

- 'Heeft hij een algemene ontwikkeling?'
- Huh, is dat een echte vraag? Ja, en ook een ontwikkeling in detail? 'Euhm, hij krijgt wel kine en zijn motorische ontwikkeling is een beetje vertraagd.'

Eindelijk kan er eentje zijn slaapzakje aantrekken en een poging tot slapen doen. Poging tot, want zo'n ziekenhuisbedje is toch ook wel hilarisch en Leon ziet er de lol nog wel van in. Net als de slaap het wint, komt de kinderarts nog een kijkje nemen. Nog een keer "ja zeg, dat is wel een serieuze buil", maar hij vertelt ook dat er niets verontrustends op de scans te zien was, en dat het nachtje blijven puur uit voorzorg is. Leon zal een paar keer gewekt worden om zijn bloeddruk na te kijken en in zijn pupillen te schijnen.

Ik word maar een beetje bibberig als ik het mannetje met de buil in de goede zorgen van papa achterlaat en zelf naar huis ga om Anna morgenvroeg klaar te maken voor school. Opnieuw, ben ik een slechte mama om Leon achter te laten of een goede mama om Leon aan papa over te laten omdat het voor mij alleen maar zenuwslopend is?


slaap

Na een korte, onrustige nacht mag ik 's ochtends Anna - u weet wel, dat meisje dat zo overstuur was over een DODE MIER - uitleggen dat broer en papa in het ziekenhuis zijn. Ze neemt het al bij al goed op en wanneer moeke weer aankomt om haar zoals elke dag naar school te brengen haast ik me naar het ziekenhuis.

zh

Daar word ik verwelkomd door een enthousiaste peuter. Met een buil die weer 'normale' proporties aangenomen heeft. De kinderarts laat niet lang op zich wachten en laat ons vertrekken omdat alles naar wens verlopen is.

Ik zet mijn jongens thuis af en rijd verder naar het werk. Business as usual again.

Net zoals bij onze vorige bezoekjes aan spoedgevallen blijf ik dan achter met de vraag of we nu de nodeloos overbezorgde ouders waren of er goed aan deden om het zekere voor het onzekere te nemen. Al is de kans groot dat ik volgende keer dat hij zo'n buil heeft, weer naar spoedgevallen zal trekken.

En die raapstelensoep, die zal dan voor een andere keer zijn.

15 opmerkingen:

  1. Nodeloos overbezorgd? Dat zie ik er nu helemaal niet in! Ale, moesten jullie nu voor elke kleine onnozelheid naar de spoed lopen, misschien, maar jullie zijn eerst langs de huisdokter gegaan en die heeft jullie doorverwezen naar daar, waar ze jullie bovendien niet direct naar huis hebben gestuurd, maar een nacht hebben laten blijven. Als dat nodeloos is, dan zijn er véél ouders overbezorgd zenne ;-)

    En ook nog: absoluut geen "slechte mama"-gevoel over het "achterlaten" hebben hoor. Jullie zijn met twee om voor hem te zorgen én met twee om voor Anna thuis te zorgen. Logisch dus dat dat verdeeld wordt; geen reden voor jou om jezelf een slechte mama te vinden omdat je niet bij Leon blijft dus (je vindt je man toch ook geen slechte papa omdat hij niet bij Anna blijft?).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. OK, bedankt voor je bevestiging ;-) Ergens wéét ik natuurlijk wel dat we er goed aan deden om het te laten nakijken en dat we gewoon de taken moeten verdelen, maar tussen dat weten en hoe het voelt zit een wereld van verschil!

      Verwijderen
  2. Ik vind hetzelfde als "Le petit requin". Je bent absoluut geen slechte mama omdat jij niet in het ziekenhuis bleef. Jullie moesten nu eenmaal splitsen. En bij die scan vind ik ook dat het beter is om de rustigste van de 2 mee te laten gaan. Opvoeden en verzorgen doe je samen, hè. Ik ben blij dat alles goed gaat met kleine Leon.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ook jij bedankt voor je bemoedigende woorden :-) Zoals ik zei, weten is één ding en voelen een ander. Plus met al dat wachten heb je veel te veel tijd om na te denken en dat is meestal nergens goed voor ;-)

      Verwijderen
  3. Amai, wat een verhaal! Jammer dat ze bij de spoed zo'n stomme opmerkingen maken. Al bij al vind ik dat jullie er heel goed mee omgaan en ik denk dat het wel normaal is dat je schuldgevoelens krijgt, maar je kan jezelf nu eenmaal niet in 2 verdelen.
    Courage nog, het is bijna weekend! x

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel, en ik heb morgen al een vrije dag, dat lijkt mij een ideale dag voor wat hoognodige moeder/zoon-quality time :-)

      Verwijderen
  4. Zeker goed aan gedaan! Stel je voor dat er wel iets ergs aan de hand was!
    Enig idee waarom die buil eigenlijk zo gegroeid was??

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De kinderarts had er wel een verklaring voor, maar dat was 's avonds laat en ik was niet echt meer aan het opletten... De zwelling neemt wel goed af en nu heeft de buil alle kleuren van de regenboog!

      Verwijderen
  5. Helemaal geen slechte mama en helemaal niet overbezorgd!
    Ik vind je een erg goede mama en zou exact hetzelfde gedaan hebben!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Je hebt eerst naar de huisarts gebeld hé en dan pas naar spoed gegaan. Hij had toch gezegd het best bij spoed te laten checken? Overbezorgd is dat dus zeker niet. Ik sluit me bij de anderen aan :-)
    Maar amai, je zal wel even geschrokken zijn.
    Leuk is anders!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Oja, en blij dat alles in orde is met je kleine vent!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja hoor, ik denk dat mama's kleine "emotionele trauma" groter is dan wat Leon aan zijn val overgehouden heeft :-)

      Verwijderen
  8. Ooo, ik lees pas je blogje!! Ik laat de activiteiten waarvoor een koelbloedige papa nodig is ook altijd over aan mijn lief. Hij blijft er rustiger bij als er bloed geprikt moet worden of als er foto's van de ogen genomen moeten worden. Ik denk dat wij goede mama's zijn :-)
    Ik zou ook bezorgd zijn. Sommigen zien dat misschien als overbezorgd, maar als je nu eenmaal wat extra zorgen hebt, wil je dat alles wat extern nog kan gebeuren zo min mogelijk invloed heeft. Berre vindt die ziekenhuisbedjes ook leuk trouwens ;-)
    En qua opmerkingen... kan ik me dan ook weer levendig voorstellen. Maar we moeten dan maar denken dat ze dat allemaal moeten vragen zeker? Dikke knuffel alvast voor jullie!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Amai wat een "avontuur" zeg! Maar ik zou precies hetzelfde gereageerd hebben hoor. Better to be safe than sorry... Ik denk dat we allemaal eens de koelbloedige papa nodig hebben daar is helemaal niks mis mee en het maakt je al zeker geen slechte mama (al kan ik mij perfect inbeelden dat je je wel zo voelt op dat moment). Gelukkig was dit een eind goed al goed verhaal!!!

      Verwijderen