woensdag 17 juni 2015

Een therapeutisch blogje over wat er in mijn hoofd maalt

Nu had ik al een tijdje het gevoel dat alles relatief kalm was in mijn hoofd, dat ik alles wat op me afkomt best aan kan en dat ik me over niet veel meer dan de dagelijkse beslommeringen druk hoefde te maken. Ik had geen deprimerende gedachtes die me afleiden van mijn werk of stresserende overpeinzingen die het gebabbel van mijn kindjes overstemmen als ik na een werkdag thuiskom. 


Daar is dus de laatste dagen verandering in gekomen, en nog wel langs verschillende kanten tegelijk. Een beetje kortsluiting in mijn hoofd en tijd om er een therapeutisch blogje over te schrijven.

Al is dat nog niet zo eenvoudig omdat het gaat over te delicate dingen om hier zomaar op de blog te gooien, zijnde de job en de zoon.

Maar ik hoorde over mijn job dingen die me harder raken dan ik eerst aan mezelf wilde toegeven, woorden die blijven rondspoken en waar ik geen pasklaar antwoord op heb. Een onduidelijke situatie waarvan ik niet weet welke kant ze uitgaat en in hoeverre ik dat zelf in de hand heb. Al heb ik er intussen vrede mee dat ik niet onmiddellijk een gepaste reactie klaar heb. Achteraf, na de onverwachte bespreking, dan weet ik wat ik had moeten zeggen. Dan komt het besef dat ik toch wel een duidelijke mening heb over wat ik gehoord heb. En dus loop ik nu nog met een gevoel rond van "dju toch, wat moet ik hier nu mee".

Wat ik ermee moet vraag ik me ook af over de bespreking van de ontwikkeling van Leon. Een concrete vraag (hoe we Leon nog kunnen helpen om de stap te zetten naar alleen stappen omdat hij dat nog steeds niet kan/durft) tussen de verschillende partijen (ouders, kiné, onthaalmoeder, thuisbegeleiding) leidt tot een verslag van zijn huidige ontwikkeling waar ik dan toch weer meer moeite mee heb dan ik eerst aan mezelf wil toegeven. 

Niet omdat er iets instaat wat niet klopt, neen, maar het feit dàt er over mijn zoon zo'n verslag geschreven moet worden, het besef dat het voor hem zo veel moeilijker is dan voor andere kindjes, dat de hindernissen die hij moet nemen zo veel groter zijn en dat dat in verslagen moet bijgehouden worden, dat blijft erin hakken.

Natuurlijk staat er in het verslag wat hij wel al goed kan en wat zijn sterke punten zijn (het verbale, momenteel is hij een echt papegaaitje dat alles - echt alles - nazegt), je wordt ook geconfronteerd met de moeilijkheden, de onzekerheden en de vanzelfsprekende dingen die hij nog niet kan. Ik wil helemaal niet dat ik me daar zorgen over hoef te maken, hij krijgt van mij alle tijd die hij nodig heeft om er op zijn eigen tempo te komen. Maar ik wil ook dat hij alle hulp krijgt die hij kan gebruiken om hem te stimuleren en de dingen gemakkelijker kan maken voor hem. Maar daar horen dus ook die confronterende verslagen bij.

U ziet,  genoeg om mij druk over te maken en om mijn humeur te verpesten. Al was mijn yoghurtje vanmorgen wel zo vriendelijk om mij te herinneren aan mijn eerste vakantiedag en dat is al helemaal niet zo lang meer!

yoghurt

Ik voel mij precies al een beetje beter :-)

Bedankt voor het lezen en tot binnenkort voor hopelijk een vrolijker berichtje!

9 opmerkingen:

  1. Meid toch! Ik kan het verstaan. Op momenten dat je het niet wil, dan komen zo'n gedachten het hardste aan. Wij vulden vandaag de papieren voor verhoogde kinderbijslag aan. Kregen extra uitleg van de TB over zijn bril, over zijn aandoening en lieten haar NOG maar eens bellen naar het UZ voor een afspraak. Weer geen dokter aan de lijn. Maar met mij gaat het goed nu. Al kan ik niet zeggen of dat morgen nog zo gaat zijn. Soms word je geleefd zonder dat je dat wil hé, je wil dat je kind normale dingen kan doen. Je wil gewoon dat alles normaal is. Weet dat veel mensen het niet zeggen als er iets bij hen thuis scheelt, elk huisje... Hele dikke knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Echt he, op momenten dat je denkt dat het ok is, bam, dan is het daar weer. Maar erover kunnen bloggen lucht al op en ik ga je snel nog eens mailen 😉

      Verwijderen
  2. Jij hebt dringend een knuffel nodig! Vraag die maar aan je kleine man en probeer de zorgen even op zij te zetten, hoe moeilijk dat ook is.

    Wat je werk betreft: soms heb je spijt van dingen die je gezegd hebt, maar als je iets niet zegt, heb je er net zo goed spijt van. Daarom zeg ik meestal toch iets...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel, je hebt natuurlijk helemaal gelijk wat het werk betreft. Het lukt me meestal al goed om mijn gedacht te zeggen. Meestal... ;-)

      Verwijderen
  3. Wat kan je hoofd bij momenten toch een vreselijk iets zijn. Gedachten zou je toch gewoon even moeten kunnen "af" zetten... Ik weet niet hoe het leven er altijd in slaagt maar alles komt meestal tegelijkertijd op je af. Ik kan me inbeelden dat het helemaal niet leuk is om te beseffen dat er een "dossier" over je kind bestaat. Maar langs de andere kant moet je het misschien zo bekijken: al een geluk dat je zoontje "nu" geboren werd en dat hij in België geboren werd. Dat er veel voorzieningen en hulp bestaan ook al kan ik mij inbeelden dat wat er bestaat nog altijd te weinig is. Stom standpunt misschien en ik heb natuurlijk makkelijk praten!
    Wat je werk betreft: ik hoop alleen maar dat het niet te lang aansleept wat er gaande is (want daar heb ik wel ervaring mee zoals je wel weet). En niet weten wat zeggen op momenten dat het belangrijk is: dat ken ik en dat is inderdaad enorm frustrerend! Kop op en hopelijk is het snel de 13de...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. 't is toch iets dat dan ineens altijd alles samenkomt. Het is helemaal waar wat je zegt: ik prijs me zeker gelukkig met alle hulp die we kunnen krijgen, het blijft voor mij toch altijd heel confronterend, maar dat heb ik ervoor over om mijn zoontje alle kansen te bieden!

      Verwijderen
  4. Pff, dat van dat werk is herkenbaar (niet nu, maar wel van ooit), succes ermee en hopelijk kan je het voldoende van je afzetten!

    En dat dossier van Leon, kan mij voorstellen dat je je dat aantrekt, maar dan anderzijds: het feit dat er een dossier is, betekent ook wel dat hij op de best mogelijke manier opgevolgd wordt, dus misschien is dat tegelijk toch ook wel iets goeds:

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Er kwam vandaag al een klein beetje vooruitgang in de werk-situatie en het is toch alweer weekend voor mij :-) Ben trouwens wel benieuwd hoe het gaat met jouw nieuwe job?

      Verwijderen
  5. Dag Sabrina, ik hoop dat het snel wat betert in je hoofd, dat er snel duidelijkheid komt in de werksituatie. En ja, dat van Leon, dat is gewoon heel moeilijk denk ik om als mama te zien. Je wil gewoon dat je kindje gezond is en dat alles goed (normaal) gaat...

    BeantwoordenVerwijderen