vrijdag 16 oktober 2015

Het werk, het leven en de balans - #boostyourpositivity

Dat we het maar eens moesten hebben over ons werk, stelde Oon voor als thema van #boostyourpositivity. En laat dat hier nu net eens een heel actueel onderwerp zijn momenteel. Ik heb intussen al drie of vier kladversies van dit blogbericht in mijn hoofd zitten gehad, maar u zal het met deze versie moeten doen. Of het allemaal erg samenhangend zal zijn kan ik niet beloven, maar hier gaan we.



Mijn huidige situatie

Ik werk 32 uren per week, met een 4/5 contract bij een KMO, een echt familiebedrijf en ik ben elke vrijdag vrij. Het is een tamelijk stipte nine to five job, bovendien ook op amper 10 minuutjes van thuis, wat voor mij heel belangrijk is.

Een tijdje geleden vertelde ik al wat mijn job precies inhoudt: managment assistant/secretaresse. De ene dag haal ik voldoening uit de opdrachten die mijn kant uitkomen en zie ik de voordelen in van een rustige job die toch wel enigszins onder mijn niveau voelt. De andere dag voel ik me ondergewaardeerd en weet ik dat ik eigenlijk ambitieuzer ben dan dat. Helaas voelt het alsof er tegenwoordig meer van die andere dagen zijn...

Hoe het zo gekomen is?

Ik ben bij deze job terechtgekomen toen ik zes maanden zwanger was van mijn eerste kind. Oorspronkelijk zou het een korte interim opdracht zijn, maar na mijn zwangerschapsverlof kreeg ik de kans om er vast aan de slag te gaan mét een deeltijds contract. Dat was wel een voorwaarde nu ik een baby'tje in huis had, voltijds gaan werken zag ik echt niet zitten. Ook dat het op carrièrevlak eerder een stap terug was zag ik toen als een voordeel, ik hoefde (hoef?) even geen ambitieuze functie met veel ontplooiingsmogelijkheden. Gewoon mijn werk kunnen doen was (is?) genoeg.

Dat had ik namelijk wel al gehad, een functie waarin ik inhoudelijk helemaal mijn ei kwijt kon. Dat was mijn eerste job en mede door de lange pendelafstand van mijn woonplaats naar Antwerpen eiste deze ambitieuze job zijn tol op gezondheidsvlak. Ik kreeg problemen met mijn gezondheid die niet veroorzaakt werden door de stress van mijn werk, maar er zeker wel door verergerd werden. Ik besloot met een beetje pijn in het hart om deze mooie eerste ervaring achter mij te laten en kwam via een aantal tijdelijke opdrachten terecht waar ik nu zit.

Blog van Sabrina : Werk

De toekomst?

Intussen voelt het in elk geval wel alsof er iets moet veranderen en er zijn sowieso al een aantal veranderingen op til: de echtgenoot heeft via ouderschapsverlof 18 maanden lang één vrije dag per week kunnen opnemen wat zorgde voor broodnodige ademruimte. Zo namen we om de beurt de wekelijkse kine-sessies voor Leon voor onze rekening, twee dagen per week kon Leon bij mama of papa thuisblijven in plaats van bij de onthaalmoeder en Anna kon afgezet en opgehaald worden aan de schoolpoort door een van ons beiden. Dit loopt over twee weken af en zal er dus voor zorgen dat er weer meer kwaliteit in minder tijd gepropt moet worden.

Bovendien gaat de kleinste over een half jaar naar school. In eerste instantie had ik altijd gezegd dat ik tegen dat ze allebei naar school gaan, ik weer voor mezelf zou kiezen in de zin van mijn carrière weer oppakken en gaan voor een uitdagende job. Intussen ziet dat er helemaal anders uit en zegt mijn gevoel mij dat ik graag nog meer tijd wil vrijmaken voor mijn kinderen, ons huishouden én mezelf.

Financieel zou dat eventueel nog wel haalbaar zijn, daarin zijn we nogal praktisch ingesteld: we verdienen genoeg om nog een beetje te kunnen sparen voor later. Wie weet hoe later eruit zal zien? Belangrijker vinden we om nu rond te komen en genoeg kwali-tijd te hebben. Dat zou nog altijd moeten lukken als ik minder ga werken en als we wat opletten. Maar het maakt me wel een beetje zenuwachtig, moet ik toegeven.

Rest er nog de kwestie van mijn jobinhoud: ik vrees dat de deeltijdse jobs die voldoende uitdaging bieden niet voor het oprapen liggen. En dan kan ik evengoed blijven waar ik nu ben. Ik geloof niet dat hij erop zit te wachten, maar ik zou op zijn minst aan mijn huidige werkgever kunnen gaan vragen om mijn 4/5 verder terug te schroeven naar halftijds, zodat het mogelijk wordt om mijn kinderen aan de schoolpoort gaan op te halen, bijvoorbeeld. Maar dat is dan nog een trapje naar beneden op de carrièreladder. Het was al maar een klein trapladdertje in mijn geval, maar is dat dan wat ik echt wil? Of moet ik het allemaal maar niet te veel overdenken en het zien als een tijdelijke oplossing tot de kinderen weer wat groter zijn? Zoals mijn huidige job intussen al bijna vijf jaar een tijdelijke oplossing is volgens wat ik mezelf altijd wijsgemaakt heb...

Wat denken jullie? Ik verwacht geen pasklaar antwoord, maar misschien hebben jullie wel verhelderende inzichten over deze kwestie?

12 opmerkingen:

  1. Moeilijk, hè... Dat kunnen uiteindelijk alleen jullie zelf beslissen. Je kan alle voor- en nadelen tegenover elkaar afwegen, uitspreken of erover nadenken wat je echt wil in je leven, wat je doelstellingen zijn voor de toekomst. Je kan vacatures in de buurt in de gaten houden?
    Veel succes, wat je ook kiest!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Gemakkelijk is het niet nee :-) Maar we hebben het er momenteel regelmatig over en door er nu ook al eens over te bloggen merk ik wel dat er stilaan een actieplan begint te rijpen. Ik hoef gelukkig ook niet van vandaag op morgen iets te besissen...

      Verwijderen
  2. Uiteindelijk moet je vooral doen waar je je zelf goed bij voelt. Als jij geen behoefte hebt aan carrière maken, moet je dat vooral niet doen. Als je daarentegen het gevoel hebt dat je dingen aan het missen bent, is het iets om over na te denken. Zolang je je gelukkig voelt met hoe je alles aan het doen bent, zou ik er niet teveel over piekeren...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Eerlijk gezegd gaat het mij zelfs niet zozeer om het carrière maken. Maar ik heb wel het gevoel dat het niet helemaal klopt nu: een 'mindere' job en toch nog niet de tijd om mijn kinderen van en naar school te brengen. Dus ofwel komt er meer tijd voor de kinderen ofwel een uitdagendere job. Daar moet ik nog even over piekeren... :-)

      Verwijderen
  3. Zoiets is moeilijk he... zoals je zegt, een uitdagende, ambitieuzere job in een halftijdse functie is zeer moeilijk te vinden... Misschien vindt je dat uiteindelijk ook minder storend als je ook minder uren gaat werken en nog meer voldoening haalt uit de tijd die je met je kinderen kan bezig zijn. Maar evenzeer voel je toch dat je iets mist... wat je ook kiest, alleen de tijd gaat uitwijzen of het werkt of niet... en dan kan je nog altijd nieuwe keuzes maken, niks is definitief, toch?

    Moeilijk he...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat zou wel eens goed kunnen, dat het mij minder gaat storen als ik minder zou werken. En gelukkig maar dat het geen definitieve keuzes zijn, da's alvast een geruststelling!

      Verwijderen
  4. Och! Ik begrijp ongeveer bijna helemaal wat je bedoelt. Voor mij is het ook altijd van groot belang geweest om een job te doen waar ik toch enige "uitdaging" in vond. Maar eens die kinderen er zijn, is de tijd met hen OOK belangrijk. Zoals Lunatiek zegt, de halftijdse functies liggen jammer genoeg niet voor het rapen maar mocht ik van jou zijn ik zou er toch naar uitkijken... Misschien is er wel iets halftijds te vinden dat toch uitdagender is dan wat je nu doet... Of dan toch maar het onderwijs :-) Misschien kun je eens kijken of er in jouw buurt makkelijker werk te vinden is daarin dan hier? Je weet maar nooit.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Goh ja, het onderwijs, met de regelmaat van de klok stel ik mij de vraag of ik daar toch niet voor zou moeten kiezen, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat het ervan komt...

      Verwijderen
  5. Zo moeilijk!
    Persoonlijk hecht ik veel meer belang aan de kwali-tijd met mijn kinderen dan aan mijn job. Ze worden zo snel groot en ik heb het gevoel veel te missen dat ik genoegen neem met 'minder uitdaging' op professioneel vlak. Maar dit is uiteraard mijn bescheiden mening.
    Je kan je niet inbeelden hoe intens ik geniet van woensdagnamiddagen! OK. Ze slapen tegenwoordig allebei een tweetal uur, maar gewoon het besef dat ze in mijn buurt zijn doet mijn hart overlopen van liefde voor die twee schepseltjes. :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zeker, ik dacht dat ik ook genoegen kon nemen met een 'mindere' job ten voordele van tijd met de kindjes. Maar ik heb het er hoe langer hoe moeilijker mee. Zeker omdat ik toch (nog!) niet de flexibiliteit heb om binnenkort regelmatig aan de schoolpoort te staan als de kleinste naar school gaat, bijvoorbeeld. Maar genieten van de extra tijd met mijn twee kindjes doe ik zeker, jij ook nog veel rustige woensdagmiddagen gewenst :-)

      Verwijderen
  6. Moeilijk! Veel advies kan ik niet geven, want mijn situatie is totaal anders, al is het ook hier momenteel zoeken naar een nieuw evenwicht met een halftijdse job en een halftijdse studie en het gevoel dat dat toch ook niet is wat het moet zijn.
    Succes alleszins met alles op een rijtje te zetten en met de beslissing die je neemt! Beiden (zowel meer tijd met je kindjes als gaan voor je carrière) lijken mij valabele alternatieven, dus beide opties gaan sowieso veel positiefs met zich meebrengen, denk ik.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hm, heel lastig. Daarvan prijs ik me gelukkig dat ik later, als er kinderen zouden zijn, in het onderwijs makkelijker minder kan gaan werken. Succes nog met de beslissing!

    BeantwoordenVerwijderen