Pages

zondag 11 oktober 2015

PERSOONLIJK - Schone schijn en schuldgevoel op zondagavond.

Soms hé, dan heb ik het helemaal gehad met de schone schijn op social media en daarbuiten. Mijn eigen schone schijn, that is. Al die andere bloggende, Instagrammende en Facebookende mama's die hebben vanzelfsprekend altijd even geweldige dagen als ze laten uitschijnen. Toch?



Deze namiddag had ik het wel gehad, zo ongeveer toen ik deze foto nam :

Blog van Sabrina : Zondag

Nochtans was onze zondag luilekker begonnen met lang rondhangen in pyjama, wat eten koken voor in de loop van de week en taart bakken, omdat het zondag is. De was raakte bijgewerkt, ik wriemelde er een twintig minuutjes Yoga with Adriene tussen en iedereen was content op het gebeurlijke akkefietje na dat je met een peuter en een kleuter in huis altijd wel zal hebben.

Blog van Sabrina : Zondag

Terwijl ik dus huishoudelijk in de weer was, heeft de echtgenoot zich over peuter en kleuter ontfermd, wat maakte dat ik tegen de middag wel vond dat ik het babysit-gedeelte maar eens moest overnemen. Dat schuldgevoel omdat ik een voormiddag voor mezelf nam. De was doen en aardappelen schillen valt tegenwoordig blijkbaar ook al onder 'tijd voor mezelf nemen', sad but true. Want het was niet al yoga en appeltaart wat de klok sloeg. Ik heb me wel moeten bezighouden om niet te moeten babysitten!

Gelukkig doet Leon nog altijd lekker lang van middagdut zodat we daar toch nog van kunnen profiteren om rustig en ongestoord een stukje taart te eten, bijvoorbeeld.

Blog van Sabrina : Zondag

Maar omdat het nu toch zo'n mooie dag was en ik al een tijdje geleden genoteerd had dat het Week van het Bos is, leek het wel een goed idee om na de middagdut een familieuitstapje te maken naar het bos. Schone schijn voor alles (want daar zat vast een leuk blogpostje in) of schuldgevoel (want de echtgenoot had al de ganse voormiddag gebabysit en als we gaan wandelen dan hebben we toch nog iets leuks gedaan vandaag, ook al wou ik stiekem gerust nog verder zetelhangen), wie zal het zeggen?

Dat we in het bos moesten zoeken naar een vrij parkeerplaatsje hielp al niet. Dat Anna zich al aan het indekken was: "Ik ga daar wel moe van worden als ik ver moet wandelen. Oh, ik wil liever in de speeltuin spelen, mag ik in de speeltuin spelen??", hielp ook niet. Dat het aanschuiven was bij de opdrachtjes die hoorden bij de uitgestippelde wandeling, hielp ook niet. Ah ja, want alle mama's en papa's moesten toch uitgebreid de boswandeling met de kindjes op zondagnamiddag op foto vastleggen, niet in de laatste plaats ikzelf. Dat Leon temidden van deze belevenis twijfelde tussen "Pakken!!", "Zelluf stappen!" en "Niet buggy zitten!!", hielp ook niet.

Ik begon het stilaan echt wel gehad te hebben, we lieten de wandeling voor wat ze was en gingen naar de speeltuin. Waar ik mij op een bankje installeerde en Anna niet op de speeltuigen durfde en Leon met papa alsnog op wandeling ging. Daar zat ik dus slechtgezind te wezen en te twijfelen of ik wel zou Instagrammen van deze "heerlijke herfstuitstap". Ik deed het toch, maar wil hier toch ook even duiden dat het dus een beetje van de schone schijn was... Omdat het nu eenmaal hoort dat een happy family op zondagmiddag in het bos gaat wandelen? Omdat dat wel mooie plaatjes oplevert voor op de social media? Zeg het mij eens?

Normaal gesproken ben ik best positief ingesteld vind ik zelf, maar nu met het vallen van de bladeren en de bijhorende herfstblues permitteer ik mij dit zaagmomentje. Gelukkig heb ik intussen met scha en schande, en met ouder worden, geleerd dat deze momenten ook wel overgaan. Desnoods met behulp van nog een stuk overgebleven appelkruimeltaart of als het echt moet een glaasje van de emergency bottle cava die meestal in huis is voor noodgevallen als deze...

Ik hoop dat ook u mij mijn kleine klaagzang niet kwalijk neemt. Ik zou het nog geweldiger vinden mochten er onder jullie zijn die ook wel eens last hebben van de social media schone schijn, of ligt dat echt aan mij? Laat gerust weten in de comments!

*zaagmodus uit*

(En het waren toch schoon foto's, niet?)

17 opmerkingen:

  1. :) heerlijk eerlijk en ook herkenbaar.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat betert wel naar mate ze groter worden ... maar dan zijn er weer andere dingen. De dochter die haar nieuw scoutshemd van de eerste keer dragen kwijt is in het bloso-domein (nadat ik alle kentekens er net had op gestikt). En de zoon die al direct een groot gat heeft in zijn nieuwe scouts-Tshirt. Dat was ook niet de meest gezellige avond.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel herkenbaar :-) Zo iets tussen onrustig zijn en lusteloosheid en eens goed grrrr willen doen. Dat ja.
    Het klopt inderdaad van de sociale media schone schijn, maar langs de andere kant verschijnen er af en toe ook 'eerlijke' posts zoals de jouwe en die blijven toch het mooiste om te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. 't is ook zo dubbel he... je wilt niet "zagen", je wilt focussen op de goeie dingen, ... maar dab begint het idd soms meer op schone schijn te lijken... herkenbaar hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dat hoort er ook eens bij he. Wel mooi om het hier ook gewoon te vertellen. Niks mis met een baaldag!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hah, zoooo herkenbaar. Al haal ik wel positivisme uit het bloggen en probeer ik het te relativeren. Bij vele blogs is het vaak allemaal zo mooi en lijkt het leven zo gemakkelijk. Dat is het niet altijd hé, maar dat maakt het voor mij ook soms een beetje een sprookjeswereld om in te dwalen. Maar ik herken je gevoel. Strijken, kuisen, opruimen...bij ons is dat precies ook me-time. Terwijl ik me dan schuldig voel dat het lief op Berre moet passen. Maar anderzijds ben ik ook jaloers dat hij 's avonds kan gamen, fitnessen, chillen,... terwijl ik huishoudelijke taken doe of lessen voorbereid. En 2 avonden per week zijn voor mij! Vrije tijd en dan moet alles maar blijven liggen zoals het is (al is dat soms moeilijk).

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ja hoor, heel herkenbaar. Andere mensen lijken altijd veel idyllischere plekken te vinden op vakantie of net de meest fantastische hotspot te ontdekken, terwijl ik ergens in een tochtgat of een lelijke parochiezaal zit :-) Social media en blogs geven sowieso maar een selectief (en vaak bijgekleurd) beeld van de werkelijkheid, wat op zich heel inspirerend kan werken. Maar inderdaad, af en toe de zeepbel even doorprikken kan nooit kwaad. Bedankt daarvoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik denk niet dat ik me er voorlopig schuldig aan maak... Bij mij is het bijna altijd "het leven zoals het is..." maar ik herken je gevoel van "oh, ben ik nu niet teveel aan het zagen?". En het antwoord is: neen. Ik denk dat we allemaal wel liever lezen dat een uitstapje niet ging zoals je het vooraf in je hoofd had gepland omdat we het allemaal wel al eens meemaakten.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Inderdaad herkenbaar... niet alleen bij mama's en papa's, maar ook kinderloze gezinnen die volgens derden "toch zeker nooit te klagen hebben". Ah nee, wij kunnen op zondag wel uitslapen tot 12u 's middags, wij hoeven niet te wassen en te strijken en te koken en vooral: wij hebben nooit onze akkefietjes of mogen daar toch niet uiterlijk en openbaar voor uitkomen. Nu, ik kan ook wel wat cava gebruiken als de computer van manlief crasht en manlief in mijn ogen echt afschuwelijk kinderachtig (misschien dan toch ook een kleuter in huis?!) reageert wat uiteindelijk eindigt in een stormachtige zondagnamiddag met veel beeld, maar weinig klank... Soit, c'est la vie... pas toujours en rose :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ook wij hebben geen kinderen. En dit antwoord vind ik ook herkenbaar! :-)

      Verwijderen
    2. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

      Verwijderen
    3. Een mooi eerlijk puur bericht!
      Ik hoop dat je een fijne maandag hebt gehad vandaag, met misschien wat minder twijfels. :-) Kop op!

      Verwijderen
    4. Een mooi eerlijk puur bericht!
      Ik hoop dat je een fijne maandag hebt gehad vandaag, met misschien wat minder twijfels. :-) Kop op!

      Verwijderen
  10. Ik ben tegenwoordig bewust minder aan het Facebooken. Het zijn allemaal heel mooie foto's en ik zie die leuke momenten van al mijn vrienden en familie graag, maar ik heb toch gewoon liever het echte leven. En ik post dus zelf ook amper nog iets. Echt aan te raden!
    Hopelijk gaat het intussen weer beter, maar zo'n dagen zijn heeeeel herkenbaar.
    Wat ook helpt tegen de herfstblues is nazomeren in Spanje. Ik heb er voorlopig dus nog geen last van, joepie :-) (maar ik ga niet te hard juichen)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Het lijkt wel alsof je op social media alleen maar blije, positieve, gelukkige, mindfull mensen tegenkomt en ik kan moeilijk geloven dat dit allemaal echt is.

    BeantwoordenVerwijderen