vrijdag 25 maart 2016

Sabrina starts to run en stopt er (even) mee

Het is al behoorlijk verbazingwekkend dat ik hier kan neerschrijven dat ik ben beginnen lopen, wat zo mogelijk nog ongelooflijker is is het feit dat ik er noodgedwongen ben mee moeten stoppen en dat ik dat eerlijk waar geweldig spijtig vind. Ik zal eens vertellen hoe dat zo gekomen is en wat ik daar aan ga doen, maar eerst misschien een beetje achtergrond om mijn relatie met lopen een beetje te kaderen.



Blog van Sabrina : start to run

In het middelbaar moesten wij van zodra het weer het toeliet (wat dus gelukkig nogal meeviel) in onze smurfenpakjes (korte blauwe legging en witte t-shirt met het schoollogo op) over straat naar een pleintje in de buurt wandelen om daar rondjes te lopen als turnles. Ik hing dan altijd ergens gans achteraan hijgend en puffend de rest achterna te strompelen. Dat heeft me ooit de oprecht bezorgde opmerking van de turnleerkracht opgeleverd 'of ik wel zeker was dat geen astma had?' Zou zelfs zomaar kunnen aangezien ik al van jongs af aan last heb van allergieën en hooikoorts, maar goed.

Toch ben ik dat trauma blijkbaar te boven gekomen want een paar jaar later volgde ik tijdens haar absolute hoogdagen Evy's start-to-run schema met als hoogtepunt mijn deelname aan dé plaatselijke loopwedstrijd waarbij ik er net in slaagde om nog samen met de laatste deelnemers over de finishlijn te hobbelen. Met dank aan de toen-nog-niet-echtgenoot om zich op te offeren en bij mij te blijven. Het mag dus duidelijk zijn dat ik niet beschik over een grote dosis sportiviteit of loopgenen of iets dergelijks.

Blog van Sabrina : start to run

Fast forward naar begin deze maand, of eigenlijk naar eind vorige maand, en meerbepaald de schrikkeldag die we dit jaar cadeau kregen. Ik maakte van die extra dag gebruik om mij een paar loopschoenen aan te schaffen. Een tamelijk impulsieve beslissing die volgens mij te maken had met de eerste lentekriebels, het mooie weer dat me naar buiten lokte, een beschamend belabberde conditie en zeker ook gezonde jaloezie bij het zien van de inspirende foto's van de sportieve uitspattingen van een aantal sportieve dames in mijn Instagramfeed: you know who you are, ladies, *vuistje*!

Het werd een supermooi paar paarse Asics waar ik nog altijd een beetje verliefd op ben, ik downloadde de runkeeper-app, vond een trainingsschema om op te bouwen naar 5 kilometer en plande mijn eerste loopje in. Het begon echt supergoed, nu ja, behalve dan het besef hoe lang een minuut kan duren als je de volledige 60 seconden moet lopen als je al na een halve minuut buiten adem bent van het kan niet meer. Ik had er plezier in, had telkens geluk met het weer, het deed deugd om drie keer per week een half uurtje voor mezelf in de buitenlucht te hebben en ik deed zelfs een loopdate met de echtgenoot. Ik voelde dat ik stilaan meer conditie kreeg.

Blog van Sabrina : start to run

En toen ging het ergens mis: blijkbaar was het trainingstempo toch wat te hoog gegrepen, de loopsessie na een behoorlijk inspannende training in het weekend lukte ineens niks meer. Mijn knieën en mijn bekken protesteerden enorm en ik was verplicht om mijn rondje al wandelend en pijn verbijtend af te leggen. Dat had ik niet zien aankomen, de teleurstelling was groot, maar de schrik zat er ook goed in want zo'n pijn dat kon ook niet de bedoeling zijn.

Ik heb nog één keer geprobeerd maar voelde al snel dat lopen er niet in zat en wandelde mijn rondje uit. Sindsdien durfde ik niet meer gaan lopen/wandelen omdat ik ook al tijdens mijn normale bezigheden best wel last heb van mijn knie. Intussen kreeg ik advies van onder andere de Echtgenoot en goedbedoelende collega's die me allemaal vertelden wat ik zelf ook al wel wist: eerst voldoende rusten en dan bezig blijven met wandelen, stilaan opbouwen, trainen op onverharde weg en genoeg stretchen. Voor de zekerheid polste ik ook eens bij de kine van Leon en zij raadde me ook aan om beenspierversterkende oefeningen te doen (squats & lunges, yeah baby!), goed te letten op mijn loophouding en de draad weer op te pikken met wandelen, bij voorkeur op onverharde weg.

Hoewel ik nog altijd bijzonder teleurgesteld ben dat zelfs een beginnersschema momenteel buiten mijn bereik ligt, moet ik wel eerlijk toegeven dat dat te verwachten was gezien ik kom van een conditie ver onder nul. Om wat aan mijn spierkracht te werken haalde ik mijn yogamatje weer eens vanonder het stof om samen met Adriene via yoga mijn spieren wat aan het werk te zetten en om wat soepelheid te kweken. Ik ga aan de slag met de oefeningen van  de kine, en omdat het toch echt zonde zou zijn van de schoenen om ze niet te gebruiken ga ik blijven wandelen tot ik weer kan lopen. 




Tot die tijd vul ik mijn Pinterestbord met inspirational quotes als deze, heb jij nog goeie tips of motivatie voor mij?

8 opmerkingen:

  1. Bij mij is het veel erger... Ik ben niet wegens fysieke ongemakken (voorlopig) gestopt met lopen. bij mij is het vooral een kwestie van "geen goesting"... :/

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Awel, meestal stuit ik ook op een gebrek aan goesting en die ene keer dat dat niet zo is, krijg ik last van allerlei kwaaltjes!

      Verwijderen
  2. Cool, die laatste quote is echt wel motiverend! Ik probeer af en toe te gaan lopen, maar een geweldige sporter zal ik nooit worden (ik deel een gelijkaardig trauma wat betreft lopen + turnpakjes :-)). Vandaar dat ik een stevige wandeling van tijd tot tijd ook best kan appreciëren: veel minder vermoeiend, en je hebt toch het gevoel dat je je lijf in beweging hebt gezet. Dus zeg ik: je bent goed bezig, go go!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hier een verhaal dat er een beetje op lijkt. Vóór ik zwanger werd, ging ik heel vaak lopen. Ik genoot van de energie achteraf, was er zelfs echt aan verslaafd. Maar ik kreeg zware bekkeninstabiliteit tijdens mijn zwangerschap en ook tijdens de volgende en ben er nooit meer van af geraakt. Nu ga ik dan maar zwemmen, minstens een half uur per week. Het ontspant me bovendien nog meer dan lopen, al heb je er wel een zwembad voor nodig en die openingsuren komen me niet altijd even goed uit...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bekkeninstabiliteit heb ik nooit gehad, maar als wat ik nu voelde bij het lopen daar een voorproefje van was ben ik daar heel blij om! Zwemmen deed ik ook weleens, maar da's zo'n gedoe en ik geniet vooral van de buitenlucht bij het lopen/wandelen.

      Verwijderen
  4. Ik dit jaar m'n eerst wedstrijd ooit gelopen en het gaf me een enorme boost om meer te lopen! Toch heb ik ook niet zo'n fantastische conditie. Meestal loop ik zo'n 2km per keer, wat weinig is, maar ik kon in de wedstrijd toch 5km in 31minuten lopen zonder dat eerder gedaan te hebben. Dus: take it easy and go!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Fijn om te lezen, want da's stiekem wel mijn doel: 5km kunnen uitlopen in een niet beschamende tijd :-)

      Verwijderen
  5. Jammer van je blessure!
    Maar vooral: keigoed dat je gestart bent met lopen én dat je ondanks die blessure niet gewoon stopt met sporten maar overstapt naar andere, momenteel meer doenbare alternatieven. Goed bezig!

    BeantwoordenVerwijderen