Pages

dinsdag 19 juli 2016

De onwaarschijnlijke komst van Madeliefje

Dat moet wat zijn: als vijfjarige kleuter die al een eeuwigheid zeurt om een konijntje op een mooie zomerdag naar het kippenhok wandelen om dan met een razende rotvaart weer naar de keuken te lopen waar je ouders nog aan de ontbijttafel zitten en uitroepen, "Waar komt dat konijntje in het kippenhok nu vandaan, zeg!!!!"



Voor ons als ouders dé kans om de vet coolste (vet cool is de favoriete uitdrukking van het moment, hier) ouders van het heelal te worden als we heel luid "VERRASSING, wij hebben stiekem een konijntje voor jou gekocht!!!" hadden kunnen roepen, maar in plaats daarvan vroeg ik of ze wel zeker was dat ze echt een konijn gezien had? Ja dus, en even dacht ik dat het een wild konijn zou zijn dat in onze tuin verzeild was, maar nee hoor, het ging wel degelijk om een dwergkonijntje van het allerschattigste soort.

Blog van Sabrina : Madeliefje

Behalve dat wij om te beginnen nog helemaal geen aangenaam konijnenverblijfje voor handen hadden, leek het mij opvoedkundig ook niet echt verantwoord om dan maar te zeggen dat het konijntje voor haar was, dat tamme dwergkonijntjes nu eenmaal uit de lucht gevallen komen om het nieuwe huisdiertje te worden van vijfjarige kleuters die daar al een eeuwigheid om zeuren.

Nee, met het nodige drama en bijhorende pruillipjes tot gevolg, legden we uit dat het konijntje waarschijnlijk van een ander kindje weggelopen is en dat we toch eens moeten zoeken of iemand het mist. Waarop we een rondvraag deden bij de buren of er iemand een dwergkonijntje miste. Wat niet het geval bleek. Maar dan?

Zoals gezegd konden we niet direct een onderkomen bedenken waar we het konijntje konden opsluiten zonder dat het binnen de kortste keren weer zou ontsnappen. Daarbij hadden we het ook nog niet echt kunnen vangen. Het helpt daarbij namelijk niet als de tweejarige er vrolijk achteraan blijft huppelen om het te aaien! Sowieso waren we een dagje weg en zegden we dat het konijntje misschien wel terug naar zijn baasje zou gaan. En zoals dat met vijfjarige kleuters gaat, was de onze 's avonds weer een beetje over het konijntje heen. Je raadt natuurlijk al wie er tevoorschijn gehuppeld kwam toen ik nadat ik de kindjes in bed gelegd had, nog even in de tuin ging zitten... Beetje klavertjes eten, languit wat rusten in het gras, een echt konijnenleven!

Blog van Sabrina : Madeliefje

De volgende morgen zat meneertje/mevrouwtje er nog altijd én kon ik hem ons tuinhuisje inlokken en de deur dicht doen. Ik liet het aan de echtgenoot over om hem/haar te vangen en in een doos te stoppen. Op dat moment werd kleuterdochter ingelicht dat haar vriendje terug was en kon het kiezen van een toepasselijke naam een aanvang nemen. Vader en dochter trokken intussen ook naar de boerenbond, gelijk wij hier tegen de AVEVE zeggen, voor een fijn verblijfje en lekkere hapjes voor het vriendje.

Konijntje, die sindsdien als "Madeliefje" door het leven gaat - want tegen de namen "Kwiet kwiet" (het geluid dat konijntjes volgens dochterlief maken) en "Zeertje" (geen flauw idee) stelde ik mijn veto - bracht zijn dag luierend door in zijn nieuwe hokje, at al een wortel en knabbelde van het gras.

Ik vind het best zielig, voor het kindje dat waarschijnlijk zijn of haar konijntje kwijt is, of geloven jullie in de piste dat het beestje hier moedwillig werd achtergelaten? En ook voor Madeliefje zelf vind ik het nogal zielig: je zag hem/haar zo genieten van zijn leventje in vrijheid en nu zit hij daar triestigjes achter zijn tralietjes. Beeld ik mij dan in hé, want weet ik veel wat zo'n dwergkonijn allemaal denkt!

Wat mij tot de volgende vraag brengt: kan je konijntjes dat leren om vrij rond te huppelen en weer in hun hokje te gaan als dat moet? Ja toch hé, en hoe pak je dat dan aan? #duidelijknoggeenkonijnenmoeder 

Want ik vond dat precies wel gezellig, zo'n huppeltje in de buurt, maar dan niet in een hokje. Al heeft Madeliefje het er wel naar zijn zin als ik hem/haar nu zo zie zitten, maar toch.

Blog van Sabrina : Madeliefje

Ik spreek wel nog altijd onder voorbehoud, want er moest nog maar eens een rechtmatige eigenaar opdagen. In dat geval bereid ik mij voor op de nodige traantjes bij de dochter, én de wetenschap dat de weg geplaveid is voor de opvolgers van Madeliefje. We waren sowieso van plan om Anna konijntjes cadeau te doen voor haar communie, omdat ze dan groot genoeg is om er elke dag voor te zorgen, maar dit moest gewoon zo zijn. En wat betreft dat zorgen voor: ze zou vanavond nog slaapwel gaan zeggen tegen Madeliefje maar dat is ze wel een beetje vergeten geloof ik.

't is dat ik als klein meisje net zo'n konijntje had, dus het zal Madeliefje hier nergens aan mankeren!

Oh, en PS: hopelijk zitten we binnenkort niet met een gans nest konijntjes. It crossed my mind...

6 opmerkingen:

  1. Wat een leuke verrassing! Een nicht van Philip heeft een konijn als huisdier. Het konijntje loopt daar vrij rond en wordt zo'n beetje behandeld als een poes/hond. Ze woont weliswaar op een appartement wat het ontsnappen natuurlijk iets moeilijker maakt. Hoe dat dan gaat met een kooi en zo weet ik niet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ons Madeliefje vindt het precies nog niet zo erg om in haar kooitje te zitten, dus we gaan het lot niet tarten en het risico lopen dat ze weer gaat ontsnappen :-)

      Verwijderen
  2. Hopelijk kan Madeliefje nog heel lang blijven!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh, zo schattig! Bij ons is er zo ooit een gans beland: op een ochtend zat ze plots in de tuin en ze is gebleven. Maar hoewel het een zeer aaibaar dier was (uitzonderlijk voor een gans), is het natuurlijk nog niets vergeleken met een zacht, knuffelbaar konijntje :) Hopelijk kan Madeliefje bij jullie blijven!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oh, leuk! Hier zouden de kindjes ook heel gelukkig zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mijn beste vriendin heeft twee konijntjes en leert hen trucjes aan. En die zijn supertam. Maar hoe je dat aanpak, dat weet ik niet. Anders moet je eens bij haar op konijnencursus gaan ;-)

    BeantwoordenVerwijderen