Pages

donderdag 19 januari 2017

Reality check op de dansvloer

Vorige zaterdag toen ik in de dansclub aan de rand van de dansvloer zat kon je mijn moederhart horen barsten. Een klein barstje maar, want mijn moederhart is groot en sterk genoeg om niet in stukken uiteen te spatten bij het zien van de tranen van pure onmacht bij mijn flinke, vrolijke kleutertje, maar een klein barstje blijft toch achter.



Blog van Sabrina: Reality check

Die tranen van pure onmacht kwamen er nadat hij een heel liedje lang stokstijf stil op de dansvloer gestaan had in plaats van vrolijk mee te dansen met de andere kindjes. Voor de start van het nieuwe dansseizoen mochten kindjes die dat wilden een lesje mee proberen in de dansclub. Zijn zus danst er ook al van toen ze zo’n klein kleutertje was en telkens hij mee ging kijken was kleine broer heel enthousiast.

Het leek ons dan wel een goed idee om hem te laten meedoen: thuis placeert hij al eens graag een dansje, hij kent de dansclub al van met z’n zus mee te komen, we horen dat hij op school goed meedoet tijdens de turnles en we zien zelf dat hij tijdens zijn vele kine-sessies heel goed meedoet met allerlei soorten fysieke oefeningen. Wekelijks zo’n halfuurtje dansen zou hem dan toch goed doen, zo met andere kindjes op een leuk muziekje fijn wat bewegen?

Hij was heel enthousiast om mee te doen en zag het volledig zitten, dus toen het na de dansles van de zus de beurt was aan de kleinste kleutertjes ging hij flink mee in het kringetje staan, naast de juf. De juf zette een muziekje op, en … toen gebeurde er niks. De andere kindjes deden de pasjes van de juf mooi na, maar Leon stond erbij en keek ernaar.

Toen het liedje gedaan was werd het hem helemaal te veel en is hij dus van pure miserie in tranen uitgebarsten. We deden nog een poging om zus te laten meedansen of om hem kort bij mama te laten staan om te dansen - alle lof voor de dansjuf die haar best deed om het voor hem ook leuk te maken – maar het danskalf was al verdronken.

Volgens mij was dit allemaal niet zo’n big deal geweest moest Leon niet zijn wie hij is: een kindje met een beperking. Ook al slagen we er 99,9% van de tijd in om hem dat niet te laten tegenhouden, we kunnen er natuurlijk niet omheen.

Was het omdat hij de bewegingen die de juf voordeed niet goed kon zien? Als de juf zei wat er moest gebeuren deed hij precies wel mee? Was het omdat hij zich niet voldoende kan concentreren en het misschien meer is dan dat hij nog wat jong is voor zijn leeftijd en dat er met dat concentratieprobleem meer aan de hand is, zoals we al horen doorschemeren bij sommige van de mensen die met hem werken?

En dat allemaal na een danslesje dat voor Leon dus nog niet eens een kwartier geduurd heeft. In plaats van simpelweg te beslissen dat het (nog) niks voor hem is, komt zo’n dansles in het geval van een kindje met een beperking met een heel arsenaal aan bijkomende gedachten en gevoelens. En barstjes in het moederhart. 

Trouwens ik heb het over mijn “kindje met een beperking” omdat ik het beter vind klinken dan “kindje met een handicap” en al helemaal beter dan “gehandicapt kindje”. Nog zoiets waar je over mag nadenken als je zelf zo’n specialleke krijgt.

Gelukkig ligt hij er zelf niet wakker van, gevraagd of hij nog wil gaan dansen volstaat een simpele “Nooit!” als antwoord. Hij doet namelijk aan krachttermen tegenwoordig, zo ook bijvoorbeeld “Mama kom je? NU ONMIDDELLIJK!” En bij die uitermate zielige moederhart brekende tranen zal zeker ook een portie krokodillentranen geweest zijn. Als hij geen zin heeft om te dansen zal hij dat met alle middelen duidelijk maken, zo is hij ook wel.

En hij mag absoluut helemaal zijn zoals hij is, al had ik soms graag een toverstafje om zijn beperkingen weg te toveren, of als dat niet kan, toch op z’n minst alle bijkomende moeilijkheden die daardoor op zijn pad komen. Dat hij slechtziend is, en motorisch beperkt, dat is zoals het is. Maar dat daardoor alles zoveel moeilijker wordt, daar gaat mijn hart soms van barsten. Al geeft het mij ook moed om eens zo hard mijn best te doen om samen met hem de hindernissen te overwinnen. En het helpt als ik er eens over kan bloggen…

Intussen kijken we het nog even aan in onze zoektocht naar een leuke hobby voor Leon en nemen we hem zo vaak mogelijk mee naar het zwembad of de (binnen-)speeltuin waar hij zich naar hartenlust uitleeft en waar ik heel hard mijn best doe om het mij niet zo erg aan te trekken als hij wéér eens een enorme buil op zijn voorhoofd valt. Want ik heb niet gezegd dat het gemakkelijk is, die hindernissen overwinnen!

6 opmerkingen:

  1. Moeilijk he. Onze oudste heeft ook motorische problemen. Ik probeer dan maar positief te denken: gelukkig heeft hij jullie als ouders die hem op zijn gemakje een proefles laten doen en hem geruststellen dat hij dat niet meer moet doen als het niets voor hem is. Die zich aanpassen aan hoe hij is en ondersteunen en niets forceren.
    Maar het kan confronterend zijn he,
    Die van ons kan sinds deze zomer fietsen -ben zó trots op hem en hij ook op zichzelf!- en nu is 't alweer tijd om te leren zwemmen, pffff en zo is er altijd een volgend 'probleem' he dat ze moeten overwinnen.
    Maar ze komen er wel, op hun tempo.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ugh,zwijg me van de zwemleshorror. Al ziet het er wel naar uit dat hij dat sneller zou kunnen dan z'n zus. Zij is daar dan weer niet zo'n held in... Kinderen! ;-)

      Verwijderen
  2. Ooh ik kan me zo inbeelden dat je moederhart hierbij brak. Gelukkig ligt hij er niet zelf van wakker en kan hij zich naar hartelust uitleven in speeltuin of zwembad.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. *dikke knuffel* Ik weet niet hoe het is, maar het lijkt me maar normaal dat zo'n momenten enorm moeilijk en pijnlijk kunnen zijn... Vooral over blijven praten en/of schrijven en het niet opkroppen!!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Klinkt als een tweestrijd tussen aanvaarding en boosheid. De onmacht moet enorm frustrerend zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Lieve Sabrina, helaas herkenbaar. Die van ons gaat nu plots niet zo graag meer naar school. Er kwamen 6 kindjes bij. Volgende week komen er weer bij en tegen het einde van het jaar zitten ze met 30. Te druk, klinkt het. Auditief fixeert hij zich op de juf, met veel lawaai gaat dat niet. Turnlessen gaan ook goed. Op zijn manier, in kleine stapjes. Hier gingen vriendjes van de crèche naar de turnlessen op zaterdag. Ik heb bewust zelfs niet geprobeerd. Mijn moederhart zou het niet aankunnen. Je mag er als ouder niet bij blijven en had geen zin om de hele uitleg weer te moeten doen.
    Laat hem thuis maar zijn dansjes placeren. Hobby's vinden zal niet evident worden. De dag dat Berre ernaar vraagt... Ik kijk er niet naar uit. Al hoop ik dat we voor hem een gepaste hobby vinden. Courage X

    BeantwoordenVerwijderen