Pages

maandag 20 maart 2017

Onder politiebegeleiding het restaurant uitgezet

Waardoor heb je ooit "In dit restaurant kom ik nooit meer!" gezegd?

We schrijven begin 21e eeuw. Een jong, kinderloos koppel kan zomaar last-minute beslissen om een avondje op restaurant te gaan. Ze kiezen voor een restaurant in hun buurt waar ze om een of andere reden nog nooit eerder geweest zijn. Het zou wel handig zijn om een fijn adresje in de buurt te hebben om regelmatig een hapje te kunnen gaan eten.


De avond begint goed, de bediening komt vlot de bestelling opnemen en het eten wordt al snel geserveerd. Tot zover geen klachten. De borden zijn bijna leeg wanneer de man 'iets' op z'n bord ziet liggen. "Zou dat nu echt zijn wat ik denk dat het is?" vraagt hij vertwijfeld aan zijn vriendin. Zij bekijkt het eens, maar moet al snel tot dezelfde conclusie komen. En als ze het allebei denken dan zal het toch wel zo zijn want ze hadden veel liever gehad dat ze het fout hadden.

Echt smakelijk kan je dat namelijk niet noemen, een afgebeten vingernagel in je bord. Gelukkig waren ze al bijna klaar met eten, want hun eetlust was op slag over. Wat nu gedaan? Ze vonden zichzelf niet meteen de personen om er een heel drama van te maken, maar zoiets ongemerkt laten passeren kregen ze nu ook weer niet over hun hart.

Ze zouden er geen drama over maken en zelfs gewoon de rekening betalen, maar het wel aan de serveerster laten weten als ze de tafel kwam afruimen. Enkele ogenblikken later kwam het meisje hun borden ophalen met de standaardvraag: "Was het lekker?"

"Goh, eigenlijk hebben we wel iets gevonden in ons bord wat we niet vinden kunnen, maar je mag meteen de rekening brengen."

"Oei, ik zal het doorgeven in de keuken."

De rekening komt al snel, maar het meisje zwijgt verder in alle talen over de opmerking. Het koppel zag wel ineens een schimmige figuur uit de keuken verschijnen en plaatsnemen aan een tafeltje achter hen.

De man betaalt de rekening en informeert toch nog even bij de serveerster of ze hun opmerking heeft doorgegeven. Daarop horen ze al wat gemompel opstijgen van het tafeltje achter hen dat al snel overgaat in onverbloemd gescheld in de trant van "En wie denk je wel dat je bent? Wat voor zaak denk je wel dat dat hier is! Zoiets gebeurt hier niet en maak dat je wegkomt!" Maar dan een heel pak onbeleefder...

Het koppel had op zijn minst gerekend op verontschuldigingen, in het beste geval op een compensatie, maar in ieder geval waren ze bereid de rekening te betalen.

Dus van zodra dat geregeld was en de gemoederen al enigszins verhit raakten, konden ze niet snel genoeg weg zijn. Op hun weg naar buiten sloeg de man misschien de deur iets harder dan strikt genomen noodzakelijk achter zich dicht waarop er een spijltje van het vliegenraam losraakt en stukvalt.

Dit doet scheldende uitbater in een blinde woede ontsteken: "Daar ga je voor betalen! Ik bel de politie en je gaat opdraaien voor de kosten! Geef uw identiteitskaart eens hier, ik bel nu onmiddellijk de politie!"

Tot op de dag van vandaag begrijpen de man en de vrouw nog steeds niet hoe ze het zo ver hebben kunnen laten komen, waarom ze niet gewoon weggegaan zijn en effectief een identiteitskaart aan de uitbater overhandigd hebben.

Al bleek uit het verwarrende telefoongesprek dat de uitbater met de politie voerde al snel dat de agenten ook niet echt wisten wat er van hun verwacht werd. De rekening was betaald, de man was zélfs bereid om tussen te komen in de kosten voor het kapotte vliegenraam en toch was er blijkbaar een politie-interventie nodig?

De agenten slaagden er in elk geval in de oververhitte uitbater te doen bedaren en de identiteitskaart terug aan de rechtmatige eigenaar te overhandigen. Er werden, onder politietoezicht, nog gegevens uitgewisseld om de schade aan het vliegenraam via de verzekering te laten vergoeden en het koppel werd door twee agenten het restaurant uit geleid.

Eens buitengekomen vroeg het hele gezelschap zich af wat er nu eigenlijk net gebeurd was. Misschien een restaurantuitbater die zijn dag niet had?

Bijkomende kosten voor een vernield vliegenraam zijn nooit aangerekend, en het koppel heeft nog een tijdje verder gezocht naar een vast adresje in de buurt om regelmatig een hapje te gaan eten.

Toen kregen ze kinderen en kwam er van regelmatig uit eten al helemaal niks meer in huis. Einde.

4 opmerkingen:

  1. Hahaha, ik was even afgeleid tijdens het lezen en las daardoor "vinger" i.p.v. "vingernagel" (niet compleet onwaarschijnlijk met die politie en schimmige figuur). Heb mij de hele tekst zitten afvragen waarom jullie niet (onmiddellijk) de politie belde en waarom die uitbater hen zélf zou gaan bellen? En waarom ze dan uiteindelijk voor een vliegenraam i.p.v. die vinger afkwamen? :)

    Heel blij dat het uiteindelijk "maar" om een vingernagel ging, al snap ik helemaal dat jullie niet goed wisten wat jullie overkwam :) Bestaat dat restaurant ondertussen nog?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Een vinger! Dat zou wat zijn :-) We snappen het na al die jaren ook nog altijd niet goed...Het gaat over een gekende druk bezochte zaak hier in de buurt. Al ben ik niet zeker of het nog dezelfde uitbater is.

      Verwijderen
  2. Of hoe een uitbater een drama kan maken van een terechte opmerking!
    :D

    BeantwoordenVerwijderen