vrijdag 31 maart 2017

Soms blog je, en soms blog je niet.

Zo simpel is het: soms blog ik, en soms blog ik niet. Dat het hier niks wordt met die 40 dagen bloggen, had je misschien al begrepen aangezien mijn laatste bericht dateert van een dikke week geleden. Eerlijk gezegd voelde ik me lichtjes opgelucht toen de zesde en laatste snipperdag passeerde: vanaf dan was het echt niet meer mogelijk om tegen Pasen aan 40 blogberichten te geraken en ik had met mezelf afgesproken dat ik dan de handdoek in de ring mocht gooien.


Maar ook al heb ik dan vroegtijdig moeten afhaken, dat wil niet zeggen dat ik het geen fijne en op z'n minst bijzonder leerzame ervaring vond, mijn heldhaftige maar helaas gefaalde poging tot 40 dagen bloggen.

Het was een ideale manier om het stof van mijn blogje te blazen, te merken dat jullie hier nog steeds komen lezen en dat er nog nieuwe volgers bijkomen. Wees welkom en blijf gerust langskomen!

Uiteindelijk schreef ik 17 stukjes die hier anders niet verschenen waren en ik heb er veel plezier aan beleefd om ze te schrijven. Goed om te merken dat ik het nog steeds graag doe, zo'n blogberichtje bedenken en dan helemaal uitwerken tot het naar mijn aanvoelen goed zit.

Want ik moet er soms wel aan herinnerd worden waarom ik in godsnaam al die tijd en energie in deze blog blijf steken. Zoals de Echtgenoot zal beamen - hij is altijd het eerste slachtoffer om mijn verzuchtingen te aanhoren - roep ik voor ieder blogbericht dat hier verschijnt minstens 1 keer uit dat ik er maar beter helemaal mee stop. Of dan begin ik te overdenken over de privacy van mezelf en mijn kinderen die ik te grabbel gooi en da's een straatje zonder eind...

Tot nader order ga ik nog maar niet stoppen met bloggen, want altijd - echt eerlijk waar, altijd, ik noem het de magie van bloggen - is er wel iets geweest wat me over de streep trok om toch maar door te gaan. Alleen misschien niet aan het tempo van 1 bericht per dag. Ik kon de schop onder mijn blogkont goed gebruiken, maar ik ga weer verder aan mijn vertrouwde ritme.

Blog van Sabrina : soms blog je

Zijnde het ritme van een luie blogger, of een slow blogger wat misschien iets hipper klinkt. Volgens mij moest ik even beseffen dat ik in de eerste plaats blog omdat ik hier graag mijn ei kwijt wil en niet omdat ik per se mijn boodschap aan zo veel mogelijk mensen wil gaan opdringen.

Ik ben enorm blij met iedere lezer die de weg vindt naar mijn blog en mijn statistieken de hoogte in duwt, elke reactie die hier achtergelaten wordt en ieder mailtje dat in mijn inbox belandt (waarbij ik in eerste instantie nog altijd denk: "Meen je dat nu, vergis je je niet, ben je wel zeker dat je me mailt in verband met MIJN blog?").

Bloggen is zoveel leuker als die interactie er is, maar ik hou niet van de verplichting (die ik mezelf opleg, let wel!) om mijn blog volgens alle geldende blogregels te gaan promoten. Dus dat gaan we niet meer doen. Tenzij ik er zin in heb. En het mij dan achteraf beklaag.

Want 40 dagen bloggen is 1 ding, al hetgeen er bijkomt, gaande van reacties opvolgen, nieuwe ideeën bedenken, andere blogs lezen, inspiratie opdoen, sociale media in de gaten houden is een andere zaak. Voor je het weet word je zo opgeslorpt door de virtuele blogwereld dat je op een keer in de echte wereld in de winkel staat met een volle winkelkar zonder een cent of bankkaart op zak en met schaamrood op de wangen een hulplijn moet bellen om de boodschappen te komen betalen. (Misschien waargebeurd tijdens mijn periode van verhoogde blogactiviteit.)

En soms wil ik ook gewoon eens met mijn gezin op ontdekking gaan in mijn eigen dorp in plaats van aan mijn laptop gekluisterd te zitten. Want dat levert al eens schone foto's op voor op de blog. Dat dan weer wel!

Allez goed, dat wou ik dus efkes gezegd hebben, ik ga u nu wat verder laten genieten van het mooie lenteweertje voor zolang het nog duurt, dan ga ik dat ook doen.

PS : zelfs de winnaar van het dansmuziek-boekje bekendmaken was er schaamtelijk genoeg nog niet van gekomen, maar intussen Inge werd verwittigd, zij mag binnenkort met haar zoontje gaan lezen & dansen!

10 opmerkingen:

  1. Inderdaad een mooie foto! De rest is wel herkenbaar hoor, ahum... mensen die tegen me praten en mijn gedachten dwalen steeds af naar nieuwe blog-ideeen! Ik heb dan wel mijn pinpas bij me gehad maar heb geen aandacht gehad voor menu-planning, dus ik gooi maar wat in de kar. Komt uiteindelijk wel weer goed... Ook wel confronterend hé, dat (niet) bloggen. Maarja we doen het onszelf aan ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoera voor eigen blogritmes! Gewoon blijven doen hoe het voor jou het fijnst is.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik heb hetzelfde probleem. Ik doe het nog steeds graag, maar na een werkdag waarbij ik al lang genoeg achter een pc zit. Lijken ze zoveel dingen aanlokkelijker dan daar terug achter te kruipen. Komt er nog bij dat ik veel sport en vooral het fietsen neemt veel tijd in beslag. Er is ook nog een huishouden (weliswaar maar voor twee) en dan het mooie weer. Ik heb besloten om er mij niet te druk meer in te maken. Ik hoop dat m'n lezers niet gaan lopen zijn tegen dat ik er terug wat ritme in heb gevonden. Maar anders is dat ook zo.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Gewoon je eigen ritme volgen, dan komt het goed! Ik blogde vroeger 1x per week, nu tot mijn schaamte 1x per maand. Daar is nog niemand over komen zeuren...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik doe mee met de schaam, soms maar 1 bericht op 2 maanden :-)

      Verwijderen
  5. Ieder op zijn eigen tempo :-). Ik vind dat je in de eerste plaats voor jezelf moet bloggen hoor, anders lijkt het me gewoon niet leuk om altijd aan iedereens verwachtingen te moeten voldoen. Doe gewoon lekker je eigen zin :-).

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Groot gelijk! Het allerbelangrijkste is dat jij er plezier aan beleeft en dan is het maar meer dan normaal dat je je eigen tempo bepaalt. Ongeacht van hoe vaak je blogt, ik blijf je graag lezen!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. het blijft jouw blog hé en we moeten al zoveel :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Je doet dat goed Sabrina, jouw ritme is oké! Ik kom misschien niet zo vaak als vroeger (gewoon omdat ik minder blog en blogs lees) maar nog wel altijd met plezier lezen!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik heb zonet je blog ontdekt en ga mij hier wat bijlezen denk ik, want ik herken mezelf al meteen in het eerste blogbericht dat ik hier lees. Mijn eigen blog bestaat al lang, maar er zijn al periodes van maanden geweest waarin ik niets schrijf en altijd begin ik weer opnieuw en stel ik me weer de vraag "waarom schrijf ik eigenlijk?". Om de dingen die ik beleef met mijn gezin te onthouden vooral, maar ook omdat ik graag schrijf. Extra volgers en reacties zijn leuk, maar niet noodzakelijk. En toch, soms droom ik van 100-den volgers, terwijl ik weet dat dat me ook heel erg zou afschrikken. Ok, ik ga hier eens wat verder lezen, want het ziet er hier een heel gezellige blog uit... :-)

    BeantwoordenVerwijderen