woensdag 22 maart 2017

Waarmee heb je het moeilijk als volwassene? - #40dagenbloggen

Dat het woensdagmiddag is, je kinderen amper twee uurtjes thuis zijn van school en dat je al begint af te tellen tot morgen, wanneer je weer 'mag' gaan werken.

Verzachtende omstandigheid: ik was net met de bovengenoemde twee kinderen, waarvan de kleinste dringend aan zijn middagdut toe was,  'snel even naar de winkel’ geweest. Voor de kinderloze mensen onder mijn lezers: er bestaat niet zoiets als ‘snel even naar de winkel’ met kinderen. In ieder geval niet met de mijne.

Dat begint al bij het binnenkomen waar ze allebei een klein karretje willen waarmee ze er dan pijlsnel vandoor gaan. In deze supermarkt moet je eerst tussen de flessen wijn en sterkedrank door laveren en als je deze uitdaging met de kleine karretjes goed doorstaan hebt, begint de pret pas echt. Dan willen de kids namelijk zo snel mogelijk iets in hun karretje leggen.

Een glazen pot spaghettisaus bijvoorbeeld.  Omdat ik niet zo efficiënt was om verse saus te maken. Zucht van opluchting als die pot in 1 stuk in het karretje belandt en er geen lawine van neerstortende glazen sauspotten volgt. Gevolgd door immense teleurstelling bij degene in wiens karretje NOG ALTIJD NIKS ligt.

Vlug op zoek naar bananen waar de andere dan OOK per se bananen in zijn karretje wil. Crisis bezweren en nog gauw kaas en hesp voor de croque monsieurs van vanavond meenemen en op naar de kassa. 

Blog van Sabrina : volwassen zijn

Intussen wil de kleinste natuurlijk niet meer met zijn karretje rijden en mag je dat zelf met één hand besturen terwijl je hem een handje moet geven met de andere hand. Dan wil hij namelijk wel handjes geven. Als je de parking oploopt WAAR DE AUTO’S KOMEN hoeft dat handje geven dan weer niet zo dringend.

Gelukkig was er bijna geen volk in de winkel dus was er aan de kassa genoeg tijd om alles één voor één op de band te leggen, de karretjes min of meer ordentelijk weg te zetten en de boodschappen in te pakken. De kleinste slaagt er onderweg naar huis nog in om zijn hoofd pijn te doen met een megadramatische huilbui in de auto tot gevolg. Het moet gezegd dat de grootste heel flink hielp en me zelfs troostte met de woorden: “Zorg maar dat je niet weer in de problemen raakt, hé mama.”

Voor we vertrokken was ik namelijk in de problemen geraakt bij het zoeken naar de gloednieuwe klantenkaartwaaier die ik nog maar pas maakte. In combinatie met het systeem van de twee handtassen dat ik nog niet gewoon ben, ontlokte mijn hopeloze zoektocht naar dat ding me een serieuze vloek. Waarop je dan een piepstemmetje hoort vragen: “Oei, mama, heb je een probleem?” Waardoor je je dan nog slechter voelt. De klantenkaartwaaier werd later gelokaliseerd in een jaszak…

Een bericht gedeeld door Sabrina (@sabrina_vae) op

Dus ja, dat je als volwassene, en meerbepaald als mama, diegene bent waarop gerekend wordt, diegene die haar kalmte dient te bewaren tijdens snelle boodschappentochtjes en bij voorkeur ook nog eens de woensdagmiddag vrolijk en blij met haar kindjes weet door te brengen, daar heb ik het soms lastig mee.

Maar tezelfdertijd deelde ik ook heel oprecht op Instagram een prentje van een aardbeitjes etende prinses. (Pokkedure aardbeien waar in de winkel niet aan te ontkomen was toen de prinses ze ontwaarde.) Dat deed ik omdat ik me doorgaans liever concentreer op de mooie kanten van het moederschap en het volwassen zijn. Wat niet wil zeggen dat het soms ook niet allemaal dat is, juist?

En ik vond trouwens een pitta-pakket in aanbieding in de winkel, waar deze mama en de papa vanavond als de kinderen croque monsieur gegeten hebben en in hun bed zitten met veel smaak van zullen eten. Dat is dan weer een voordeel van volwassen zijn: lekkers eten als de kinderen in hun bed zitten. (Maar dat doen we bijna nooit, hoor, lieve schatjes ;-) )

5 opmerkingen:

  1. Wat knap dat je hier open over durft te zijn. Het is ook wel een van de dingen waar ik het soms moeilijk met heb, nu ik zelf mama ben.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Soms heb je gewoon van die dagen... Gelukkig gaan die ook voorbij ;-)

      Verwijderen
  2. Haha, 'snel even' is er inderdaad niet meer bij. Dat we toch nog steeds in die val trappen :-)
    Ik heb de afgelopen periode veel van die dagen gehad, de overgang naar twee kids is toch pittig. Maar elke dag is er toch ook weer iets om dankbaar voor re zijn. Een mooi moment dat het de moeite waard maakt. Gelukkig!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja, die kleintjes, ze kunnen er wat van. Ik dacht altijd dat ik 3 kindjes wilde, maar stiekem vind ik bet wel oké dat mijn lief na 2 wilde stoppen. ☺

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik heb altijd eindeloos veel respect voor mama's die het aandurven om met twee kindjes naar de supermarkt te gaan. Ik heb het nog niet geprobeerd, zo alleen met twee. Dat komt niet goed, en mijn jongste is dan nog zo'n brave baby die alles goed vindt en naar iedereen lacht. Herkenbaar ook van die woensdagnamiddag. Soms denk ik "dju, had ik mijn ouderschapsverlof maar bewaard tot wanneer die twee wat groter waren." Want die middagen zijn echt vermoeiend, zijn snel voorbij en lijken soms eindeloos te duren. Maar als ze ouder zijn zal het er wellicht niet gemakkelijker op worden...

    BeantwoordenVerwijderen