Pages

zondag 4 februari 2018

#ouderzonden - Waarom ben jij een goede ouder?

Een tijdje geleden las ik over het project #ouderzonden waar Annelore en Romina mee op de proppen kwamen en besloot ik het vanop de zijlijn te volgen. Afgelopen donderdag ging het project van start en sindsdien duiken de getuigenissen van vele andere blogmama’s in sneltempo op in mijn feed.
Ik ben er dan voor mezelf ook zo’n beetje over beginnen nadenken – want zo gaat dat dan - en omdat er per week 1 hoofdzonde behandeld wordt, kan ik nog aansluiten met mijn eerste #ouderzonde : hoogmoed, meerbepaald waarom ben jij een goede ouder?

#ouderzonden : waarom ben jij een goede ouder?

Zoals ik bij vele andere mama’s lees, is dat geen simpele. We vinden het niet gemakkelijk om te stoefen over onszelf als mama. Dat geldt ook voor mij. Niet omdat ik mij geen goede mama vind, eigenlijk vind ik dat doorgaans wel van mezelf. Ik vind me in ieder geval nog elke dag een betere mama worden. Alleen blijkt het niet zo evident om neer te schrijven waarom ik dat nu juist vind.

Na wat introspectie over mijn moederschap heb ik een paar dingetjes bedacht waar ik blij van word, die van mij de mama maken die ik wil zijn. Laat ik ze nu hier eens opschrijven, dan kan ik ze komen lezen op van die dagen waarop het allemaal wat minder is.

Het zal voor andere gezinnen een kleine stap zijn, maar voor ons is het een grote overwinning: dat we er sinds kort met ons vieren plezier in hebben om te gaan wandelen. Twee kilometer lang zelfs, zonder buggy’s, zonder gezeur, en zonder kindjes die gepakt moeten worden.

Dat is voor ons, de ouders, iets wat we onze kinderen graag willen meegeven: het plezier om op een vrije dag de natuur in te trekken, in de buitenlucht te zijn en nieuwe mooie plekjes ontdekken, vaak vlak bij huis. Tot voor kort was dat buiten onze kroost gerekend omdat er altijd wel protest was over pijne voeten of geen zin, of …, of …

Daar komt bij dat het door de jongste zijn motorische en visuele beperking helemaal niet zo vanzelfsprekend is om ver te stappen, dus het is ook gewoon een kleine triomf dat we er sinds kort in het weekend op uit kunnen trekken en tot onze eigenste verbazing een toertje van twee kilometer kunnen wandelen waarna we het nog allemaal naar onze zin hebben.

Dit gaat nu over wandelen, maar er zijn veel dingen waarbij Leon z’n beperking ons had kunnen tegenhouden en waarbij het als een double win voelt als we volharden en dan zien dat het tóch lukt.

Pannenkoeken op woensdag, da’s nog zoiets. Het is een cliché voor iets, natuurlijk. Al mogen het ook hotdogjes zijn, of aperitiefhapjes als avondeten in het weekend, of iets anders wat mijn kindermondjes wel lusten. Als ik op woensdag iets lekkers, maar niet noodzakelijk hoog scorend qua gezondheidspeil, voor hen klaarmaak is het een beetje feestgevoel in het midden van de week. Ik herinner mij niet zo specifiek uit mijn eigen kindertijd of wij dat thuis ’s woensdags ook deden (ik denk van niet, maar ik ervaar het niet als gemis hoor mama!).

Grote kans dus dat het op mijn eigen kinderen geen blijvende indruk maakt, of dat zij het als vanzelfsprekend voor lief nemen, maar dan doe ik het gewoon voor mezelf, omdat er niks mis mee is om van het leven een feestje te maken en van jezelf een goeie mama mits kleine traktaties hier en daar. Niks mis met een lekker pannenkoekje af en toe!

Anna, die in het tweede leerjaar zit, en ik lezen sinds kort samen uit mijn eigen oude boek van Winnie Pooh. Dat gaat heel traag, we lezen af en toe elk om de beurt een paar bladzijden voor het slapengaan. Andere avonden wordt er getablet of TV gekeken en soms is het ook gewoon tijd voor bed zonder gedoe, maar soms komt ze me zelf vragen of we nog eens wat gaan lezen en dan probeer ik er wel altijd moeite voor te doen om nog even mee te doen. Het doet een moederhart deugd als zoiets blijkt aan te slaan.

Ook al is voorlezen eigenlijk altijd iets geweest wat voorbehouden is voor hun vader. En verder laat ik ook met gemak de meer educatieve taken, helpen met huiswerk, oefeningen van de kine doen, leren veters binden enzoverder, over aan hun vader die daar consequenter in is dan ikzelf. Dat beseffen en daar naar handelen maakt van mij ook een goede ouder. En van hem ook.

Als ik het zo lees, dan zijn het de kleine dingetjes en de huiselijkheid – zoals op de foto: ongegeneerde pyjamadag op zondag - waaruit ik voldoening haal als mama. En dat zijn dan maar een paar voorbeeldjes die ik kon bedenken voor deze best een stevige eerste opdracht van wat nu al een fijn project is!

Hoe andere ouders deze en de andere hoofdzonden interpreteren kan je bekijken via de deelnemerslijst van#ouderzonden

1 opmerking:

  1. Die kleine dingen daar kan ik ook zoveel voldoening uithalen. En hoera voor dat feestgevoel midden in de week :-)

    BeantwoordenVerwijderen